christospanteleou

    Αρχαιότατη διαδικασία παράδοσης μια πόλης αμαχητί σε επιβολέα. Προσέφεραν οι άρχοντες της πόλης μια υδρία με νερό και λίγο χώμα στους απεσταλμένους. Σημάδι υποταγής. Δυστυχώς συμβαίνουν και στις μέρες μας. Μιλώ φυσικά για το πολύπαθο εργοστάσιο εμφιάλωσης [κύρια τοπικού φυσικού μεταλλικού νερού] της Pepsico . Πρώην Καραντάνη. Λέω πολύπαθο γιατί μετά την εποχή Καραντάνη το εργοστάσιο δεν μπόρεσε να σταθεί αντάξια στα πόδια του και να κρατήσει τη φήμη και αίγλη που κατάφερε ο Περαχωρίτης, Καραντάνης [Πρωτοπαππάς] από την ίδρυσή του. Μαζί με τον Ταμπόση [γλυκά Καζινό] ταξίδεψαν το όνομα της πόλης μας και πέραν της Ελληνικής επικράτειας. Ήταν οι άνθρωποι που ξεκίνησαν από το μηδέν και έφτασαν να μπορούν με την οικονομική ευρωστία τους να αγοράσουν [αν έβαζαν στόχο] αν όχι   όλο το Λουτράκι σίγουρα το μισό. Όπως χαρακτηριστικά μου λέει άνθρωπος που δούλεψε, πριν 60 και πλέον χρόνια στο αρχικό εμφιαλωτήριο, στον Άγιο Ανδρέα τον παρακολουθούσε επί μισή ώρα να ...

  Πάντα προσπαθώ να συλλέξω κομμάτια από την Ιστορία του τόπου μας. Έχουν μια ευχάριστη γεύση και έκπληξη που μοιάζουν κάτι σαν τις διηγήσεις των παππούδων μας που αμυδρά μας έρχονται   σαν ξεθωριασμένα όνειρα. Θα αναφερθώ σε αθλητικό γεγονός που έλαβε χώρα στον τόπο μας στο μακρινό 1968. Ο υπαίτιος και αφηγητής του γεγονότος δεν είναι άλλος από τον παλαίμαχο διαιτητή Δημήτρη Γέρου [Λίτσης επί το καλλιτεχνικό]. Είναι ο διαιτητής στην φωτογραφία που μου έδωσε και πλαισιώνεται από τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού Λουτρακίου Κώστα Λάμπρου και Βασίλη Θυμή[Κοτσιμή]. Με τη μόνη διαφορά πως στον συγκεκριμένο αγώνα δεν έπαιξαν από την αρχή στην ίδια ομάδα.  Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Κώστας Λάμπρου υπηρετούσε στο Βασιλικό Ναυτικό. Τότε, στην εποχή της 7 ετίας το ποδόσφαιρο ήταν το αγαπημένο άθλημα των κρατούντων, το οποίο είχε και την τιμητική του στην τηλεόραση. Τα σώματα του στρατού είχαν ομάδες που έπαιζαν στην επαρχία και όχι μόνο με διάφορες ομάδες. Κανόνισ...

     Λέγεται πως τα καλύτερα σενάρια τα γράφει η ίδια η ζωή. Συνήθως υπερβαίνουν τη φαντασία, ξεφεύγουν από τη λογική και συγγενεύουν περισσότερο με το παραμύθι. Μόνο που το παραμύθι συνήθως έχει ευχάριστο τέλος. Ποιος υγιής νους θα μπορούσε να συλλάβει πριν λίγα χρόνια το ¨μάντρωμα¨ σχεδόν ολοκλήρου της ανθρωπότητας και την καταστροφή της καθημερινότητας; Μη κουράζεστε ουδείς. Θυμάμαι με το απαγορευτικό των περσινών Αποκριάτικων εκδηλώσεων χάριν αστεϊσμού, πλην όμως προφητικού, έγραψα ακριβώς. Μετά την επιτυχή απαγόρευση των αποκριών, η κυβέρνηση μελετά σοβαρά την αναστολή του Πάσχα. Δέχτηκα κριτική και σχολιάστηκα αν είμαι σοβαρός που γράφω τέτοια πράγματα που είναι αδύνατον να συμβούν. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκα για δυο Πάσχα μάλιστα και ακόμα δεν ξέρουμε αν θα ¨χάσουμε¨ και περισσότερα. Μείναμε σαν κοινωνία έξι μήνες στον γύψο. Χάθηκαν ζωές, περιουσίες, οικογένειες, εργασία, καθημερινότητα. Έγινε σ΄ αυτό το διάστημα και όχι μόνο, προσπάθεια να υποβαθμιστούν πυ...

                    Πήρε τον μεγάλο δρόμο, που δεν έχει γυρισμό ο Παναγιώτης. Ο Πέκας όπως ο καθένας μας τον αποκαλούσε, χωρίς να τον ενοχλεί. Η πρώτη μας γνωριμία ήταν στην πρώτη γυμνασίου. Τότε οι μαθητές που έρχονταν από την Περαχώρα και ανηφόριζαν από το ΚΤΕΛ προς το σχολείο σχηματίζοντας ένα συμπαγές μπουλούκι με τις σχολικές τσάντες και φθάνοντας στο προαύλιο του σχολείου ανακατευόταν με τους υπόλοιπους μαθητές. Λόγω του μεγάλου αριθμού των μαθητών μας έβαλαν στην τεράστια αίθουσα του πρώτου ορόφου προς την ανατολική πλευρά. Εκεί τον γνώρισα. Έτυχε να καθίσουμε μαζί στο τρίτο θρανίο, της πρώτης, από τις τρεις σειρές που υπήρχαν. Τον θυμάμαι πάντα να είναι σκυμμένος πάνω στο βιβλίο του και να ζωγραφίζει τα μεγάλα γράμματα που είχε. Το υποτυπώδες μουστάκι που είχε, λόγω ηλικίας, ήταν πάντα ιδρωμένο. -Γιατί σκύβεις συνέχεια; Τον ρώτησα απορημένος κάποια μέρα. -Δεν ξέρω μάθημα! Μου αποκρίθηκε. -Και τι σχέση έχει αυτ...

          Πλησιάζουν οι μέρες που σαν λαός θα κληθούμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στους προγόνους μας, που πριν 200 χρόνια πολέμησαν, έχυσαν το αίμα Τους, πρόσφεραν τις περιουσίες Τους αλλά και την ίδια τη ζωή Τους, για την λευτεριά της Πατρίδας. Πολέμησαν ένα δυνάστη πάνοπλο, που ήταν στον τράχηλό Του κοντά 4 αιώνες. Πολλοί λαοί με τόση μακροχρόνια σκλαβιά εξαφανίστηκαν. Τούτοι όμως αρνήθηκαν να πεθάνουν σκλάβοι αλλά μαχόμενοι. Με πενιχρά όπλα ξεσηκώθηκαν. Παράτολμο τόλμημα, μα το πραγματοποίησαν. Έκαναν όπλο τις αλυσίδες των δεσμών Των. Υπερτερούσαν όμως γιατί έβλεπαν με περιφρόνηση τον θάνατο, που πολλές φορές τον προκαλούσαν με τα ανδραγαθήματά Τους. Τους έκαιγε βλέπετε μέσα Τους ο Ιερός Όρκος για την Ελευθερία που είχαν δώσει μέσα στις εκκλησιές ενωπίω Θεού και Παναγίας. Αυτή την εσωτερική φλόγα δεν μπορούσε τίποτα να την σταματήσει παρά μόνο το βόλι των αλλόθρησκων. Γνωρίζουμε βέβαια τις τύχες Των ηρώων του Αγώνα. Ξεχασμένοι, παραπεταμένοι και δ...

                                                      Είχα την τύχη να ζήσω από τη γέννησή του, το μεγαλύτερο έγκλημα του τόπου, που δεν είναι άλλο από τον Υδροφόρο Ορίζοντα. Όχι μόνο να το ζήσω αλλά να συμβούν και μοναδικά γεγονότα που δεν φαντάζομαι να έχουν τύχει και πέσει στην αντίληψη κάποιου συνδημότη μας. Στην γειτονιά μου που συνέχεια της είναι το πάρκο με τη Δεξαμενή, όπου παλιά διοχετευόταν το νερό από την μία αρχική γεώτρηση και στη συνέχεια από άλλες, ζω από το 1955. Πάνω από το πάρκο όπου βρισκόταν ο Γερμανικός πέτρινος δρόμος ήταν το σύνορο με την τεράστια έκταση του τσιφλικά Γκρόμαν-Ζάννου. Λογικό ήταν να τη θεωρούμε Υδροφόρο Ορίζοντα αφού ήταν πυκνόφυτο μέρος με ελιές, αγριελιές, λυγαριές αλλά και τεράστια σχοίνα. Σαν μικρά παιδιά βρισκόμασταν συνέχεια σ αυτή την περιοχή. Κυνηγούσαμε συνήθως πουλιά και βρίσκαμε τις φωλιές τους. Με...