christospanteleou

           Αν ρωτήσεις ένα πιτσιρικά 9-10 χρονών τι θα ήθελε, σίγουρα θα ζητούσε ένα καινούργιο μοντέλο κινητού, ένα τάμπλετ, κάτι ηλεκτρονικό για να ικανοποιήσει το πάθος του αλλά και να το δείξει με καμάρι στους φίλους του. Εμείς σ΄ αυτή την ηλικία δεν είχαμε τίποτα δικό μας, πέρα από καμιά σφεντόνα, μπίλιες που αγοράζαμε στο μπακάλικο του Λόντου ή του   Βαγγέλη Παύλου που ήταν μια γωνία πριν. Η καλύτερη μας ήταν αν είχε ο Κωτσαρής [Κώστας Οικονόμου] καμιά δραχμή να πάμε να νοικιάσει ποδήλατο κυρίως στου Βάγγου και να με βάλει επάνω και να κάνουμε βόλτες στο Λουτράκι. Η χαρά μας απερίγραπτη. Το πρόβλημα ήταν ότι με μια δραχμή ήταν κάνα τέταρτο της ώρας αλλά εμείς ξεχνιόμαστε και είχαμε φασαρίες με τον Βάγγο, γιατί πάντα υπερβαίναμε την ώρα παράδοσης πάντα.       Είχε το υπόγειο επί της οδού Κολοκοτρώνη αλλά τα ποδήλατα που νοίκιαζε κυρίως στους τουρίστες τα έβαζε όχι μόνο στις δυο άκρες του δρόμου αλλά και επί της Μπότσα...