Αναρτήσεις

Ξεχάσαμε να ζήσουμε

Εικόνα
       Όταν, το να γράψεις ένα άρθρο δεν είναι προς βιοπορισμό αλλά χόμπι, δεν μπορείς να γράφεις ακατάπαυστα. Γράφεις, όταν κάτι σου κεντρίζει το ενδιαφέρον, όταν δεις πως αξίζει να πει κανείς δυο κουβέντες στην παρούσα φάση και χρόνο. Αφορμή λοιπόν για σήμερα είναι οι ευχές που έλαβα από μια φίλη που εκτός από τα τετριμμένα των ημερών μου ευχήθηκε και «ελευθερία». Χρόνια είχα να ακούσω αυτή τη λέξη σε μορφή ευχής. Κοντά 50 χρόνια. Μια λέξη που στον βωμό της θυσιάστηκαν αμέτρητες ψυχές και χύθηκε ποτάμι αίμα. Πολύ μελάνι έχει χυθεί και ως προς τον ορισμό του τι σημαίνει   ελευθερία. Το απόσταγμα όλων των διατυπώσεων μπορεί να συνοψιστεί στο. Ελευθερία η δύναμη, το δικαίωμα να ενεργείς, να μιλάς ή να σκέπτεσαι όπως επιθυμείς. Αναρωτιέμαι αν πιστεύει κανείς σήμερα [εκτός βέβαια των πραιτοριανών] πως έχουμε όλοι τη δύναμη αλλά και το δικαίωμα να ενεργούμε όπως επιθυμούμε. Φοβάμαι πως κοντά σε λέξεις που χάνονται σταδιακά από τη γλώσσα μας η συγκεκριμένη λέξη αν δεν χαθεί σ

Γιάννης Παπαγιαννόπουλος 27-11-2021

Εικόνα
ΠΟΣΕΙΔΩΝ- ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΤΩΝ ΣΠΟΡ ΠΑΤΡΑΣ 28-35 Ηχηρό χαστούκι για την ομάδα του Ποσειδώνα μέσα στο κλειστό γυμναστήριο Γεώργιος Γαλανόπουλος από τα πιτσιρίκια της Ακαδημίας Πατρών. Ένα σκορ που δεν σηκώνει την παραμικρή δικαιολογία για την άνετη νίκη που πήρε η ομάδα της Πάτρας. Ο Ποσειδώνας άντεξε μόνο τα πρώτα 10 λεπτά καθώς έκλεισε το δεκάλεπτο με 6-4. Από εκεί και μετά κυνηγούσε το σκορ που ήταν στην ψαλίδα των τριών γκολ. Έτσι έκλεισε το ημίχρονο με 14-17. Στην επανάληψη κυνήγησε το σκορ και πλησίασε στο γκολ αλλά το τελευταίο τέταρτο ήταν μαρτυρικό για την ομάδα του Ποσειδώνα. Η ψαλίδα μεγάλωνε και έκλεισε ο αγώνας με την μέγιστη διαφορά των 7 γκολ. 28-35. Δεν μπορώ να πω κάτι για την ομάδα μας γιατί τα είπε καλύτερα ο προπονητής της Ακαδημίας Πατρών κ Γιάννης Παπαγιαννόπουλος. ΠΟΣΕΙΔΩΝ. [Χατζηκωνσταντίνου Κων] Αικατερίνης 5, Φίλης , Τυφτικίδης 4, Καραβάς, Χατζηγιάννης, Χαραλαμπάκης, Δώδας, Τσιέλος, Χατούπης, Χατζηκωνσταντίνου Νικ 2, Χατζηκωνσταντίνου Αθ 7, Παλαιολόγος, Βασιλειάδης 4,

Ανάμνηση και ο Σπύρος

Εικόνα
               Αν και δεν ήταν Λουτρακιώτης κατάφερε να δημιουργήσει φιλίες δυνατές με πολύ κόσμο στον τόπο που διάλεξε να τον φιλοξενεί. Δημιούργησε νέα οικογένεια με επιστέγασμα ένα πανέμορφο αγοράκι. Τον Σπύρο Δημητριάδη, τον θυμάμαι για πρώτη φορά κάτω από το μαγαζί του Παύλου Τζέκου, το γνωστό Paul ΄ s να παίζει επί καθημερινής βάσης ρακέτες στην παραλία. Καθόμασταν με τον Παύλο και πολλές φορές τους επευφημούσε για μια ωραία μπαλιά ή ένα απίθανο σώσιμο που ήξεραν μοναδικά αυτοί να κάνουν. Πολύς κόσμος, σταματώντας την βόλτα τους, τους χάζευαν. Ήταν μια τετράδα αχτύπητη. Ο Σπύρος, ο Κώστας Αθανασούλας, Παντελής Θωμαΐδης και ένας κύριος Παναγιώτης από Αθήνα. Τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν εκατέρωθεν σε κάθε καρφί που πέρναγε στην αντίπαλη δυάδα. Μετά έρχονταν στον Τζέκο και έπιαναν τα καλαμπούρια. Πιο κοντά ήρθα με τον Σπύρο όταν έπαψα να του πηγαίνω γράμματα στο σπίτι του. Δεν εξυπηρετείτο με τον συνάδελφο που με αντικατέστησε και μιας και με γνώριζε, ερχόταν μ

Άγριος Σπόρος

Εικόνα
  Βιάστηκε να φύγει από αυτόν τον μάταιο κόσμο ο Ανδρέας. Μικρός ο κύκλος της ζωής του, μα τεράστιο το έργο που μας άφησε παρακαταθήκη. Δεν θα μπορούσε να ήταν η πορεία Του διαφορετική και να μην ξάφνιαζαν τόσο κόσμο τα χνάρια που άφησε στο σύντομο διάβα Του,   αν κάποιος γνώριζε τα στοιχειώδη για την Οικογένειά Του. Γιατί τα πάντα ξεκινούν από το οικογενειακό δέντρο που προέρχεται κανείς και τους σπόρους που αφήνει σαν παρέλθει ο κύκλος ζωής του. Όντως ο Ανδρέας ήταν ένας Άγριος Σπόρος. Σαν βλάστησε και μεγάλωσε έγινε Ασυμβίβαστος, Ατρόμητος, Γενναίος μα πιο πολύ Υπερασπιστής του Δικαίου και των Αδυνάτων. Είχε την τύχη να έχει Πατέρα τον Βασίλη Τζέλλη που αυτοσαρκαζόμενος έλεγε πως στον γάμο του με την Αλέκα όπως αρεσκόταν να προσφωνεί την σύζυγό Του, έλεγαν οι προσκεκλημένοι. Ο Τζέλλης πιάστηκε στην Φάκα τσέλη. Το όνομα της συζύγου Του. Από μικρός ο Βασίλης στην βιοπάλη για το μεροκάματο τα δύσκολα εκείνα χρόνια της κατοχής και μετά. Κατάφερε χωρίς την παραμικρή βοήθεια ν

Περικλής Mπόικος

Εικόνα
Κάνοντας κλικ στην εικόνα παίζει συνέντευξη-βίντεο     Ένας από τους πρωτεργάτες της Φιλαρμονικής Λουτρακίου είναι και ο Περικλής Μπόικος. Ερχόμενος σαν γαμπρός στο Λουτράκι το 1964 από την Αθήνα όπου διέμενε αν και Κερκυραίος, δεν κατάφερε να βρει δουλειά για να μείνει μόνιμα. Δυο δουλειές όλες κι όλες κατάφερε να κάνει σαν οικοδόμος που ήταν. Μια στο σπίτι μας που έκανε προσθήκη και μια μάντρα του Σίνη που είχε και αξιωματικό στο Στρατό. Με είχε πίσω στο μηχανάκι του όταν τον πρώτο συνάντησε στην οδό Περιάνδρου και Καραΐσκάκη. Η χαρά τους ανείπωτη. Εκεί του ανακοίνωσε πως θα εγκαταλείψει το Λουτράκι λόγω έλλειψης εργασίας. Του ανακοίνωσε πως ήθελε να του φτιάξει μια μάντρα όπως και έγινε. Τον παρότρυνε δε να μείνει και θα βρει και άλλες δουλειές, όπως και έγινε. Ένας λόγος που έμεινε στον τόπο μας ήταν και η εμπλοκή του με την Φιλαρμονική. Όπως μου είπε μπαίνοντας μέσα στο Πνευματικό Κέντρο συνάντησε τους. Αργυρόπουλο Γαβρίλη, +Μαρκόπουλο Αποστόλη, +Μπιτζίνη Παναγιώτη, Παπαφίλη Ιωάνν

Άντε ρε…

Εικόνα
     Δεν θα μπορούσα να περιγράψω με δυο λέξεις την τραγωδία της χώρας μας καλλίτερα με αυτές. ¨Άντε ρε…¨ που ανέβασε ο φίλος Leo πάνω από την συγκεκριμένη φωτογραφία.   Ο ήλιος ζωγράφισε με πόνο το ελληνικό μπλε της θάλασσας και του ουρανού με το   δικό του πονεμένο, πένθιμο χρώμα. Έχασε τη λαμπρότητα που τον διακρίνει από σεβασμό για τις εικόνες της Αποκάλυψης που αντίκρισε. Ίσως να είναι ένα ΣΥΓΝΩΜΗ από μέρους του.   Η θάλασσα άναυδη δεν τολμά να σηκώσει ούτε ένα κυματάκι από τον πόνο της καταστροφής. Νωρίτερα κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα δάκρυα των δένδρων που αδηφάγα τα κατέκαυσε   η πύρινη λαίλαπα, μας τα έφερνε το αλαφρύ αεράκι από εκατοντάδες χιλιόμετρα με τη μορφή στάχτης. Ποιος είπε πως η φύση δεν έχει ψυχή; Ποιος είπε πως η φύση δεν πονά αλλά και συμπάσχει; Ποιος είπε πως τα νεκρά ζώα δεν είναι απώλεια ζωής; Κάθε καλοκαίρι αποτιμούμε τις αποψιλωμένες εκτάσεις που μας άφησαν οι φλόγες. Ποτέ δεν πάρθηκαν μέτρα πρόληψης για να αποφεύγονται παρόμοιες τραγ

Η παιδεία είναι θέμα κουλτούρας

Εικόνα
               Μέχρι τον Σεπτέμβρη συνηθίζω τα μπάνια να τα κάνω δίπλα από το ξενοδοχείο Μπάρμπαρα. Μετά θα μεταφερθώ στο Σταυρολίμανο, με τη γνωστή παρέα μέχρι τον Μάιο περίπου. Σ΄ αυτή την παραλία συνήθως έρχονται άνθρωποι που μένουν εκεί κοντά και στους γύρω οικισμούς. Χθες πηγαίνοντας να κάνω ντουζ έκπληκτος βλέπω δίπλα στον διακόπτη του νερού ένα μπουκάλι σαμπουάν. Το παίρνω στα χέρια μου και διαπιστώνω πως είχε ακόμα σαμπουάν. Χωρίς να το σκεφτώ το παίρνω και πάω να το πετάξω στα σκουπίδια οργισμένος που κάποιος ασυνείδητος αφού λούστηκε το άφησε. Προφανώς το ξέχασε. -Κύριε! κύριε! Ακούω μια φωνή. Γυρίζω και βλέπω μια ¨κυρία¨ γύρω στα 50 να μου λέει. -Δικό μου είναι! Της κόρης μου! Θα ρθει σε λίγο να πλυθεί. Τα έχασα δεν περίμενα τέτοια κυνική ομολογία. -Καλά! Εδώ θα πλυθεί; Δεν ξέρετε ότι απαγορεύεται; Της λέω πηγαίνοντας της συνάμα και το μπουκάλι με το σαμπουάν. -Από πότε απαγορεύτηκε; Ρώτησε με περισσό θράσος. Πράγμα που σημαίνει πως το λούσιμο της οικογ