Αναρτήσεις

Ο γιος του Αγωγιάτη

Εικόνα
     Ο ¨γιος του Αγωγιάτη¨ έπαψε να υπάρχει ανάμεσά μας. Το φτωχόπαιδο της επαρχίας που ονειρεύτηκε έναν διαφορετικό κόσμο. Έναν κόσμο που να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια και όχι επαιτώντας. Δύσκολο εγχείρημα μιας και εκτός από τους συνήθεις ύποπτους που πολεμούν τον απλό λαό, είχε να αντιμετωπίσει και τον ίδιο τον λαό που παρασυρόμενος από τους ¨αρίστους¨ ξεχνά το συμφέρον του και συντάσσεται με τους δημαγωγούς.  Μπήκε στην πολιτική σε μιαν άγρια εποχή, που τα κομματικά καφενεία δέσποζαν στην χώρα και δεν άφηναν πολλές πολιτικές επιλογές. Θα ήσουν ή με τους μεν ή τους δε. Ο διπολισμός ήταν στο ζενίθ του. Πολλές κατηγορίες πολιτών είχαν εσαεί αποκλειστεί από θέσεις εργασίας στον ήλιο, όπως ήταν κύρια το Δημόσιο αλλά και ανώτερες βιομηχανικές υπαλληλικές θέσεις. Ο απλός λαός έχτιζε και ανοικοδομούσε την χώρα σε βαριές δουλειές της οικοδομής, στα καράβια και στις πλέον ανθυγιεινές δουλειές που δεν μπορούσε ο ¨υπερούσιος¨ πολίτης να κάνει, μιας και είχε αναλάβει να επιτηρεί και όχι να εργ

Ποσειδών - Λεωνίδας 20-28

Εικόνα
 Αυλαία στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος Α2 χάντμπολ και ο Ποσειδώνας χόρεψε το τελευταίο ταγκό με τον πρωταθλητή του ομίλου Λεωνίδα Αγίων Αναργύρων και ηττήθηκε με σκορ 20-28. Η συνέχεια θα είναι για τα πλέι άουτ, δηλαδή να αποφύγει τον υποβιβασμό στην Β κατηγορία. Θλιβερή κατάσταση πλην όμως αναμενόμενη. Το ματς σημαδεύτηκε στην αρχή του [στο 8ο λεπτό] με τον τραυματισμό του παίκτη Δημητρόπουλου που δεν κατάφερε να επανέλθει στη δράση αλλά να αποχωρήσει υποβασταζόμενος. Ελπίζουμε να μην είναι σοβαρός ο τραυματισμός και γρήγορα να επανέλθει. Από τα παράδοξα του αγώνα είναι ότι ο Λεωνίδας σημείωσε το πρώτο τέρμα στο 11ο λεπτό, με αποτέλεσμα ο Ποσειδώνας να προηγηθεί 6-0. Σχεδόν όλοι οι παίκτες του Λεωνίδα σκόραραν. Με την αποχώρηση του Δημητρόπουλου, ο Ποσειδώνας είχε μία και μοναδική αλλαγή, αυτή του Κάπη. Έπαιξε δηλαδή με 7 παίκτες γηπέδου όλο τον αγώνα. Προσπάθησε, ενώ όλα είχαν κριθεί να παίξει με 7 παίκτες γηπέδου, κάτι που χρεώνεται στα θετικά, πλην όμως θέλει ακόμα δουλε

Μπατσιλώλος

Εικόνα
     Ο τελευταίος ΦΙΛΑΘΛΟΣ της πόλης μας έφυγε από την ζωή. Ο Γιώργος Μήτρου ή Μπατσιλώλος. Πολύς κόσμος παρακολουθούσε τα ποδοσφαιρικά τοπικά δρώμενα αλλά με την πραγματική   φίλαθλη ιδιότητα, αβίαστα θα μπορέσω να θυμηθώ δυο Λουτρακιώτες μόνο και έναν ετεροδημότη, που αποφάσισε να γίνει μόνιμος κάτοικος. Ο πρώτος ήταν ο Μήτσος Φόρτης ή Μπαλλάς. Δεν έχανε αγώνα τόσο του Ολυμπιακού όσο και του ΑΟΛ. Πλήρωνε δυο εισιτήρια [όταν ήμουν ταμίας στον ΑΟΛ] και δεν δημιουργούσε το παραμικρό επεισόδιο. Κοιτούσε ήρεμα το παιγνίδι, δεν έβριζε, δεν σχολίαζε διαιτησία. Χαιρόταν στη νίκη και στενοχωριόταν στην ήττα. Έβλεπε πάντα με ψυχραιμία ό,τι γινόταν μέσα στο γήπεδο και δεν επιζητούσε τη νίκη πάση θυσία. Του άρεσε να βλέπει καλό ποδόσφαιρο ανεξαρτήτου ομάδας και το επικροτούσε. Ο Νίσης Παρασκευόπουλος ήταν ο τρίτος ο ετεροδημότης. Δέθηκε πολύ με τον τόπο και κύρια με το ποδόσφαιρο. Κι αυτός δεν έχανε παιγνίδι και των δυο ομάδων. Ήρεμος και ποτέ δεν έπαιρνε το μέρος της ομάδας μας αν δεν τ

Ξεχάσαμε να ζήσουμε

Εικόνα
       Όταν, το να γράψεις ένα άρθρο δεν είναι προς βιοπορισμό αλλά χόμπι, δεν μπορείς να γράφεις ακατάπαυστα. Γράφεις, όταν κάτι σου κεντρίζει το ενδιαφέρον, όταν δεις πως αξίζει να πει κανείς δυο κουβέντες στην παρούσα φάση και χρόνο. Αφορμή λοιπόν για σήμερα είναι οι ευχές που έλαβα από μια φίλη που εκτός από τα τετριμμένα των ημερών μου ευχήθηκε και «ελευθερία». Χρόνια είχα να ακούσω αυτή τη λέξη σε μορφή ευχής. Κοντά 50 χρόνια. Μια λέξη που στον βωμό της θυσιάστηκαν αμέτρητες ψυχές και χύθηκε ποτάμι αίμα. Πολύ μελάνι έχει χυθεί και ως προς τον ορισμό του τι σημαίνει   ελευθερία. Το απόσταγμα όλων των διατυπώσεων μπορεί να συνοψιστεί στο. Ελευθερία η δύναμη, το δικαίωμα να ενεργείς, να μιλάς ή να σκέπτεσαι όπως επιθυμείς. Αναρωτιέμαι αν πιστεύει κανείς σήμερα [εκτός βέβαια των πραιτοριανών] πως έχουμε όλοι τη δύναμη αλλά και το δικαίωμα να ενεργούμε όπως επιθυμούμε. Φοβάμαι πως κοντά σε λέξεις που χάνονται σταδιακά από τη γλώσσα μας η συγκεκριμένη λέξη αν δεν χαθεί σ

Γιάννης Παπαγιαννόπουλος 27-11-2021

Εικόνα
ΠΟΣΕΙΔΩΝ- ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΤΩΝ ΣΠΟΡ ΠΑΤΡΑΣ 28-35 Ηχηρό χαστούκι για την ομάδα του Ποσειδώνα μέσα στο κλειστό γυμναστήριο Γεώργιος Γαλανόπουλος από τα πιτσιρίκια της Ακαδημίας Πατρών. Ένα σκορ που δεν σηκώνει την παραμικρή δικαιολογία για την άνετη νίκη που πήρε η ομάδα της Πάτρας. Ο Ποσειδώνας άντεξε μόνο τα πρώτα 10 λεπτά καθώς έκλεισε το δεκάλεπτο με 6-4. Από εκεί και μετά κυνηγούσε το σκορ που ήταν στην ψαλίδα των τριών γκολ. Έτσι έκλεισε το ημίχρονο με 14-17. Στην επανάληψη κυνήγησε το σκορ και πλησίασε στο γκολ αλλά το τελευταίο τέταρτο ήταν μαρτυρικό για την ομάδα του Ποσειδώνα. Η ψαλίδα μεγάλωνε και έκλεισε ο αγώνας με την μέγιστη διαφορά των 7 γκολ. 28-35. Δεν μπορώ να πω κάτι για την ομάδα μας γιατί τα είπε καλύτερα ο προπονητής της Ακαδημίας Πατρών κ Γιάννης Παπαγιαννόπουλος. ΠΟΣΕΙΔΩΝ. [Χατζηκωνσταντίνου Κων] Αικατερίνης 5, Φίλης , Τυφτικίδης 4, Καραβάς, Χατζηγιάννης, Χαραλαμπάκης, Δώδας, Τσιέλος, Χατούπης, Χατζηκωνσταντίνου Νικ 2, Χατζηκωνσταντίνου Αθ 7, Παλαιολόγος, Βασιλειάδης 4,

Ανάμνηση και ο Σπύρος

Εικόνα
               Αν και δεν ήταν Λουτρακιώτης κατάφερε να δημιουργήσει φιλίες δυνατές με πολύ κόσμο στον τόπο που διάλεξε να τον φιλοξενεί. Δημιούργησε νέα οικογένεια με επιστέγασμα ένα πανέμορφο αγοράκι. Τον Σπύρο Δημητριάδη, τον θυμάμαι για πρώτη φορά κάτω από το μαγαζί του Παύλου Τζέκου, το γνωστό Paul ΄ s να παίζει επί καθημερινής βάσης ρακέτες στην παραλία. Καθόμασταν με τον Παύλο και πολλές φορές τους επευφημούσε για μια ωραία μπαλιά ή ένα απίθανο σώσιμο που ήξεραν μοναδικά αυτοί να κάνουν. Πολύς κόσμος, σταματώντας την βόλτα τους, τους χάζευαν. Ήταν μια τετράδα αχτύπητη. Ο Σπύρος, ο Κώστας Αθανασούλας, Παντελής Θωμαΐδης και ένας κύριος Παναγιώτης από Αθήνα. Τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν εκατέρωθεν σε κάθε καρφί που πέρναγε στην αντίπαλη δυάδα. Μετά έρχονταν στον Τζέκο και έπιαναν τα καλαμπούρια. Πιο κοντά ήρθα με τον Σπύρο όταν έπαψα να του πηγαίνω γράμματα στο σπίτι του. Δεν εξυπηρετείτο με τον συνάδελφο που με αντικατέστησε και μιας και με γνώριζε, ερχόταν μ

Άγριος Σπόρος

Εικόνα
  Βιάστηκε να φύγει από αυτόν τον μάταιο κόσμο ο Ανδρέας. Μικρός ο κύκλος της ζωής του, μα τεράστιο το έργο που μας άφησε παρακαταθήκη. Δεν θα μπορούσε να ήταν η πορεία Του διαφορετική και να μην ξάφνιαζαν τόσο κόσμο τα χνάρια που άφησε στο σύντομο διάβα Του,   αν κάποιος γνώριζε τα στοιχειώδη για την Οικογένειά Του. Γιατί τα πάντα ξεκινούν από το οικογενειακό δέντρο που προέρχεται κανείς και τους σπόρους που αφήνει σαν παρέλθει ο κύκλος ζωής του. Όντως ο Ανδρέας ήταν ένας Άγριος Σπόρος. Σαν βλάστησε και μεγάλωσε έγινε Ασυμβίβαστος, Ατρόμητος, Γενναίος μα πιο πολύ Υπερασπιστής του Δικαίου και των Αδυνάτων. Είχε την τύχη να έχει Πατέρα τον Βασίλη Τζέλλη που αυτοσαρκαζόμενος έλεγε πως στον γάμο του με την Αλέκα όπως αρεσκόταν να προσφωνεί την σύζυγό Του, έλεγαν οι προσκεκλημένοι. Ο Τζέλλης πιάστηκε στην Φάκα τσέλη. Το όνομα της συζύγου Του. Από μικρός ο Βασίλης στην βιοπάλη για το μεροκάματο τα δύσκολα εκείνα χρόνια της κατοχής και μετά. Κατάφερε χωρίς την παραμικρή βοήθεια ν