Αναρτήσεις

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ

ΤΟΠΡΩΤΟΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ Γύρω στην ηλικία των 6 με 7 χρόνων άρχισα να συνεισφέρω στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Φαίνεται βέβαια παράλογο πως το 1960 περίπου ένα τόσο μικρό παιδί μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένειά του. Μπορεί και σήμερα ένα τόσο μικρό παιδί να συνεισφέρει οικονομικά στο σπίτι αλλά όχι όπως τότε. Σήμερα θα δείτε πολλά μικρά παιδιά να βγάζουν καλό μεροκάματο επαιτώντας. Τότε δεν τολμούσες να σκεφτείς κάτι τέτοιο γιατί η τουριστική αστυνομία ήταν διαρκώς στο δρόμο και μόνο στη θέα του αστυνομικού σε έκαναν να τρέμεις. Θα γίνω κουραστικός αλλά αξίζει να αναφέρω ένα περιστατικό λίγα χρόνια αργότερα. Επί του παραλιακού μετώπου και κυρίως μέσα στο πάρκο απαγορευόταν ρητώς και δια ροπάλου τα ποδήλατα. Ο Γιάννης Αικατερίνης [Perahora.gr] ερχόταν από το πάρκο με ένα άλλο παιδί παρέα προς την Ακτή όπου και δούλευα. Δίπλα στο καφενείο του μπάρμπα Τάσου Παντελέου [Νίσση] έπιναν ούζο ο Χρήστος [μάλλον] Παπαδόπουλος της τουριστικής αστυνομίας, ο παπά Προκόπης και άλλος ένας π…

ΠΑΝΘΕΟΝ 2

Εικόνα
Γιάννης Κανάκης, με γλύτωσε από το χαστούκι 
ΠΑΝΘΕΟΝ 2
Ένα μεγάλο πρόβλημα με τους χαρτοπαίχτες του Πάνθεον ήταν τα πολλά τηλεφωνήματα από τα σπίτια τους. Ως συνήθως η χαρτοπαιξία θεωρείται πάθος αλλά και χάσιμο χρημάτων οπότε όταν οι άντρες αργούσαν να πάνε στα σπίτια τους το τηλέφωνο έπαιρνε φωτιά. Το χειρότερο όμως ήταν όταν αναγκαζόμασταν να λέμε ψέματα ότι δηλαδή ο συγκεκριμένος άντρας που ζητούν έφυγε ή μόλις έφυγε. Η προσφιλής απάντηση ήταν. Μόλις βγήκε από το καφενείο έρχεται! Σχεδόν πάντα έπιανε το ψέμα αλλά μια φορά δεν μας βγήκε σε καλό. Ένας φανατικός παίκτης, με καθημερινή παρουσία εκείνο το καιρό είχε πρόβλημα υγείας σοβαρό η γυναίκα του με αποτέλεσμα να μη μπορεί να έρχεται τακτικά αλλά όταν έβρισκε ευκαιρία την κοπάναγε και ερχόταν να παίξει μια δυο παρτίδες 7άκι, με το πρόσχημα πως ερχόταν για καφέ. Εν τω μεταξύ ο χρόνος για καφέ δεν επέτρεπε να παίξει πάνω από δυο παρτίδες. Το ότι το χαρτί και ο τζόγος είναι γλυκός είναι γνωστό. Έτσι πολλές φορές τον συνέπαιρνε το πάθος κ…

ΠΑΝΘΕΟΝ 1

Εικόνα
ΠΑΝΘΕΟΝ 1 Θα ξεκινήσω με ιστορίες που διαδραματίστηκαν στο ιστορικό καφενείο «Πάνθεον» την εποχή που το είχε ο συχωρεμένος Αποστόλης Γκιώνης. Ότι και να γράψω γι΄ αυτόν τον άνθρωπο θα είναι λίγο. Είχε καρδιά μικρού παιδιού. Πράος. Σπάνια να βρισκόταν σε κατάσταση θυμού. Έπρεπε να τον είχαν φέρει στο αμήν για να αντιδράσει με θυμό. -Ρε Αποστόλη έχω μισή ώρα που σκουπίζω και δεν έχω τελειώσει! Του έλεγα. -Αγόρι μου! Εδώ που ήρθες είναι το Μαρακάνα και όχι του Μπάμπη του Κατσή! Έλεγε γελώντας. Πριν πάω στον Τόλη δούλευα στον Μπάμπη τον Κατσή. Ένα δωματιάκι με κεραμίδια όλο κι όλο και με πολλά τραπεζάκια έξω. Μετά το ξενοδοχείο PetitPalaisήταν. Τώρα έχει κατεδαφιστεί. Μαρκαδόρους είχε εν αλλάξ τους Κώστα Τζώρτη και Λευτέρης Μήτρου[Τσίπα]. Πολλές φορές τα απογεύματα ήταν ο Τόλης μόνος του στο ταμείο. Εξ΄ άλλου στις 20.000 δρχ είσπραξη που κάναμε καθημερινά σχεδόν οι 10.000 ήταν από τα χαρτιά και τα υπόλοιπα από καφέδες, ρυζόγαλα που έφτιαχνε η κυρά Μαρία Παγώνη, παγωτά και γλυκά κουταλιού. Θέλ…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΤΙΝΗΣ

Εικόνα
ΓΙΑΝΝΗΣΠΙΤΙΝΗΣ Ο σημαντικός άγνωστος Θα ξεκινήσω τις αναφορές μου σε ανθρώπους που προσέφεραν στην μικρή κοινωνία μας. Ένας απ΄ αυτούς ο Γιάννης Πιτίνης. Άργησα να μάθω το επώνυμό του γιατί όλοι μικροί-μεγάλοι τον φώναζαν Χαντούμη. Ένα όνομα πολύ ασυνήθιστο για τον τόπο μαςαλλά περιέργως δεν αντιδρούσε και ούτε έδειχνε ενοχλημένος όταν τον αποκαλούσαμε Χαντούμη. Μεγάλος, με καρδιά μικρού παιδιού. Στο ημιυπόγειο που έμενε στη γειτονιά μας,είχε μετατρέψει ένα μικρό χώρο σε στούντιο. Οι περισσότερες φωτογραφίες που έχουμε όλοι μας, περισσότερο από μισό αιώνα πριν, είναι από τη φωτογραφική μηχανή του τραβηγμένες. Μας έστηνε οικογενειακώς στον άσπρο τοίχο του σπιτιού του κυρ Αχιλλέα Κωνσταντινίδη και τραβούσε πόζες. Άντε ακόμα μία να στείλετε στην Αμερική! Άντε άλλη μια μπας και δεν βγει καλή η προηγούμενη. Μας είχε κάνει όλους μοντέλα. Τώρα λένε πως κάνουν φωτοσόπ στις φωτογραφίες. Θυμάμαι που μας έλεγε. -Αυτή θα σας βγάλω αδύνατους! Τώρα θα σας βγάλω χοντρούς! Ο άνθρωπος ήταν κοντά στον αιώ…

Ο ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Εικόνα
Ο ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ 

    Θα γυρίσω πάρα πολλά χρόνια πίσω, στο στρατό. Είχαμε έναν ίλαρχο τον Λακαφώση, αδαμάντινος χαρακτήρας. Χαραμιζόταν στο στράτευμα. Είχε έναν οδηγό που ποτέ δεν είχε το τζιπάκι σε ετοιμότητα. 
-Καρπούζα! Έτοιμο το τζιπάκι για να πάμε στο φυλάκιο; 
-Όχι κύριε ίλαρχε! Δεν μου έφτιαξαν ακόμα τη βλάβη! 
-Ρε τι σου έχω πεί; Τους κέρασες τσιγάρο; 
-Όχι κύριε ίλαρχε! 
-Και θέλεις να σου φτιάξουν τη βλάβη χωρίς κέρασμα; Πάρε ένα πακέτο τσιγάρα και κέρασέ τους όλους! Να δεις για πότε θα στο φτιάξουν. 
Οπότε όταν ήθελε να μας πει κάτι, είχε τον Καρπούζα για παράδειγμα. 
-Καρπούζα! Θέλουμε να ρίξουμε τον τοίχο! Τι θα κάνουμε; Θα σπρώχνουμε όλοι με την πλάτη να πέσει; 
-Όχι κύριε ίλαρχε! Θα κεράσουμε τον φίλο οδηγό της μπουλντόζας ένα τσιγάρο και θα την ρίξει. 
-Μπράβο Καρπούζα! Κατάλαβες τι πρέπει να κάνεις για να γίνει η δουλειά σου! 
Έτσι και εμείς εδώ. Είμαστε τυχεροί που έχουμε τη ΜΟΜΑ στη σχολή μηχανικού αλλά και άτυχοι…

ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ

ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ
Πόσο μελάνι δεν έχει χυθεί για να οριστεί η σημασία της λέξης Αγάπη από μας τα νοήμονα όντα; Πόσες ωραίες και μοναδικές λέξεις δεν έχουν στοιχηθεί για να αποδώσουν το μεγαλείο της Αγάπης; Κι όμως, όλα αυτά τα λογοτεχνικά αριστουργήματα μας ταξιδεύουν προσωρινά σε φανταστικούς παραδείσους και ιδανικούς ανθρώπους μα, μόλις κλείσουμε το βιβλίο τη «σερβιριζόμενης» Αγάπης διαπιστώνουμε την μιζέρια αλλά και το φθόνο που μας κυριαρχούν. Ο λόγος απλός. Αγαπάμε με τα μάτια, με το χρώμα, με το κάλλος, με το συμφέρον, με τις λέξεις και χίλια δυο άλλα με αλλά χωρίς το βασικό. Την καρδιά. Αυτό το όργανο κάθε ανθρώπου αλλά και ζώου που προορισμός του είναι να Αγαπά χωρίς να βλέπει, να ξεχωρίζει, να επιλέγει, να τεμαχίζει και να τη δίνει σε ποσοστά. Αλήθεια πόσο διαφορετική θα ήταν η κοινωνία μας, ο κόσμος όλος, αν όλοι είχαμε την καρδιά του Λούη και των δυο γατών; Του Βάσκου και της Ήρας; Εμείς έχουμε καθιερώσει την έκφραση ¨είναι σαν τον σκύλο με τη γά…

ΜΙΚΡΗ ΕΛΒΕΤΙΑ

Εικόνα
ΜΙΚΡΗΕΛΒΕΤΙΑ
Είχα τη τύχη να επισκεφθώ τα Τρίκαλα. Ένα τόπο όμορφο μεν αλλά με αρκετή ταλαιπωρία στο δρόμο δε, ώσπου να φθάσεις μιας και είναι σε υψόμετρο αλλά και με δρόμους στενούς, ως συνήθως οι ελληνικοί. Είναι ένας τόπος χειμερινού προορισμού και επισκέπτες κυρίως από Αθήνα. Θα τους ταξινομούσα σε δύο κατηγορίες. Στη νεολαία, που επιλέγει το χιονοδρομικό κέντρο πρώτιστα και τα γραφικά χωριά των Τρικάλων. Μεσαία [κυρίως], Άνω Τρίκαλα και Καρυά. Στη δεύτερη κατηγορία θα ενέτασσα τους ηλικιωμένους που ασφαλώς προτιμούν το υπέροχο τοπίο αλλά και για προσκυνηματικό προορισμό. Είναι η ιστορική μονή του Αγίου Βλασίου. Φυσικά όλοι οι ταξιδιώτες μετά από οποιαδήποτε δραστηριότητα καταλήγουν στα μαγαζιά των εν λόγω χωριών. Αυτό έχει δώσει μια ανάπτυξη στην περιοχή και έχει κρατήσει τον κόσμο στον τόπο τους. Πλην όμως και οι κάτοικοι έχουν δώσει τον τόνο που χρειάζεται τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στην παλαιότητα για να χαρακτηρισθούν γραφικά τοπία. Επειδή όπου πάω προσπαθώ να κρατώ ανοιχ…