Αναρτήσεις

Ο Τάκης θυμάται

Εικόνα
  Πάντα προσπαθώ να συλλέξω κομμάτια από την Ιστορία του τόπου μας. Έχουν μια ευχάριστη γεύση και έκπληξη που μοιάζουν κάτι σαν τις διηγήσεις των παππούδων μας που αμυδρά μας έρχονται   σαν ξεθωριασμένα όνειρα. Θα αναφερθώ σε αθλητικό γεγονός που έλαβε χώρα στον τόπο μας στο μακρινό 1968. Ο υπαίτιος και αφηγητής του γεγονότος δεν είναι άλλος από τον παλαίμαχο διαιτητή Δημήτρη Γέρου [Λίτσης επί το καλλιτεχνικό]. Είναι ο διαιτητής στην φωτογραφία που μου έδωσε και πλαισιώνεται από τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού Λουτρακίου Κώστα Λάμπρου και Βασίλη Θυμή[Κοτσιμή]. Με τη μόνη διαφορά πως στον συγκεκριμένο αγώνα δεν έπαιξαν από την αρχή στην ίδια ομάδα.  Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Κώστας Λάμπρου υπηρετούσε στο Βασιλικό Ναυτικό. Τότε, στην εποχή της 7 ετίας το ποδόσφαιρο ήταν το αγαπημένο άθλημα των κρατούντων, το οποίο είχε και την τιμητική του στην τηλεόραση. Τα σώματα του στρατού είχαν ομάδες που έπαιζαν στην επαρχία και όχι μόνο με διάφορες ομάδες. Κανόνισαν λοιπόν αγών

Άνθρωποι και ποντίκια

Εικόνα
     Λέγεται πως τα καλύτερα σενάρια τα γράφει η ίδια η ζωή. Συνήθως υπερβαίνουν τη φαντασία, ξεφεύγουν από τη λογική και συγγενεύουν περισσότερο με το παραμύθι. Μόνο που το παραμύθι συνήθως έχει ευχάριστο τέλος. Ποιος υγιής νους θα μπορούσε να συλλάβει πριν λίγα χρόνια το ¨μάντρωμα¨ σχεδόν ολοκλήρου της ανθρωπότητας και την καταστροφή της καθημερινότητας; Μη κουράζεστε ουδείς. Θυμάμαι με το απαγορευτικό των περσινών Αποκριάτικων εκδηλώσεων χάριν αστεϊσμού, πλην όμως προφητικού, έγραψα ακριβώς. Μετά την επιτυχή απαγόρευση των αποκριών, η κυβέρνηση μελετά σοβαρά την αναστολή του Πάσχα. Δέχτηκα κριτική και σχολιάστηκα αν είμαι σοβαρός που γράφω τέτοια πράγματα που είναι αδύνατον να συμβούν. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκα για δυο Πάσχα μάλιστα και ακόμα δεν ξέρουμε αν θα ¨χάσουμε¨ και περισσότερα. Μείναμε σαν κοινωνία έξι μήνες στον γύψο. Χάθηκαν ζωές, περιουσίες, οικογένειες, εργασία, καθημερινότητα. Έγινε σ΄ αυτό το διάστημα και όχι μόνο, προσπάθεια να υποβαθμιστούν πυλώνες που μας

Πέκας

Εικόνα
                    Πήρε τον μεγάλο δρόμο, που δεν έχει γυρισμό ο Παναγιώτης. Ο Πέκας όπως ο καθένας μας τον αποκαλούσε, χωρίς να τον ενοχλεί. Η πρώτη μας γνωριμία ήταν στην πρώτη γυμνασίου. Τότε οι μαθητές που έρχονταν από την Περαχώρα και ανηφόριζαν από το ΚΤΕΛ προς το σχολείο σχηματίζοντας ένα συμπαγές μπουλούκι με τις σχολικές τσάντες και φθάνοντας στο προαύλιο του σχολείου ανακατευόταν με τους υπόλοιπους μαθητές. Λόγω του μεγάλου αριθμού των μαθητών μας έβαλαν στην τεράστια αίθουσα του πρώτου ορόφου προς την ανατολική πλευρά. Εκεί τον γνώρισα. Έτυχε να καθίσουμε μαζί στο τρίτο θρανίο, της πρώτης, από τις τρεις σειρές που υπήρχαν. Τον θυμάμαι πάντα να είναι σκυμμένος πάνω στο βιβλίο του και να ζωγραφίζει τα μεγάλα γράμματα που είχε. Το υποτυπώδες μουστάκι που είχε, λόγω ηλικίας, ήταν πάντα ιδρωμένο. -Γιατί σκύβεις συνέχεια; Τον ρώτησα απορημένος κάποια μέρα. -Δεν ξέρω μάθημα! Μου αποκρίθηκε. -Και τι σχέση έχει αυτό; Ξαναρώτησα. -Δεν σου λέει να πεις μάθημα! Άμα κοι

Ωραίοι κοιμωμενοι

Εικόνα
          Πλησιάζουν οι μέρες που σαν λαός θα κληθούμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στους προγόνους μας, που πριν 200 χρόνια πολέμησαν, έχυσαν το αίμα Τους, πρόσφεραν τις περιουσίες Τους αλλά και την ίδια τη ζωή Τους, για την λευτεριά της Πατρίδας. Πολέμησαν ένα δυνάστη πάνοπλο, που ήταν στον τράχηλό Του κοντά 4 αιώνες. Πολλοί λαοί με τόση μακροχρόνια σκλαβιά εξαφανίστηκαν. Τούτοι όμως αρνήθηκαν να πεθάνουν σκλάβοι αλλά μαχόμενοι. Με πενιχρά όπλα ξεσηκώθηκαν. Παράτολμο τόλμημα, μα το πραγματοποίησαν. Έκαναν όπλο τις αλυσίδες των δεσμών Των. Υπερτερούσαν όμως γιατί έβλεπαν με περιφρόνηση τον θάνατο, που πολλές φορές τον προκαλούσαν με τα ανδραγαθήματά Τους. Τους έκαιγε βλέπετε μέσα Τους ο Ιερός Όρκος για την Ελευθερία που είχαν δώσει μέσα στις εκκλησιές ενωπίω Θεού και Παναγίας. Αυτή την εσωτερική φλόγα δεν μπορούσε τίποτα να την σταματήσει παρά μόνο το βόλι των αλλόθρησκων. Γνωρίζουμε βέβαια τις τύχες Των ηρώων του Αγώνα. Ξεχασμένοι, παραπεταμένοι και διωκόμενοι από τους άκαπνους π

Μικρό σπίτι...μεγάλο κακό

Εικόνα
                                                      Είχα την τύχη να ζήσω από τη γέννησή του, το μεγαλύτερο έγκλημα του τόπου, που δεν είναι άλλο από τον Υδροφόρο Ορίζοντα. Όχι μόνο να το ζήσω αλλά να συμβούν και μοναδικά γεγονότα που δεν φαντάζομαι να έχουν τύχει και πέσει στην αντίληψη κάποιου συνδημότη μας. Στην γειτονιά μου που συνέχεια της είναι το πάρκο με τη Δεξαμενή, όπου παλιά διοχετευόταν το νερό από την μία αρχική γεώτρηση και στη συνέχεια από άλλες, ζω από το 1955. Πάνω από το πάρκο όπου βρισκόταν ο Γερμανικός πέτρινος δρόμος ήταν το σύνορο με την τεράστια έκταση του τσιφλικά Γκρόμαν-Ζάννου. Λογικό ήταν να τη θεωρούμε Υδροφόρο Ορίζοντα αφού ήταν πυκνόφυτο μέρος με ελιές, αγριελιές, λυγαριές αλλά και τεράστια σχοίνα. Σαν μικρά παιδιά βρισκόμασταν συνέχεια σ αυτή την περιοχή. Κυνηγούσαμε συνήθως πουλιά και βρίσκαμε τις φωλιές τους. Μετά από αρκετά χρόνια καταφέραμε να μπούμε βαθιά μέσα, ανατολικά και εκεί ανακαλύψαμε πως υπήρχε ένα χοιροστάσιο του Αντώνη Σακέλλη. Πλ

Διαζύγιο με …διατροφή

Εικόνα
        Δεν θα μπορούσα να δώσω πιο παραστατική επικεφαλίδα στο βελούδινο διαζύγιο του ΚΤΕΛ με τον κεντρικό ιστό της πόλης μας. Μιας εταιρίας που ταλαιπώρησε δεκαετίες τώρα την ομαλή κυκλοφορία των οχημάτων ιδίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, μιας και τα τεράστια λεωφορεία της είχαν πρόβλημα διέλευσης της κεντρικής λεωφόρου. Παρ΄ ότι τα δρομολόγια αραίωσαν, μιας και ο κόσμος δεν ταξιδεύει προς Κόρινθο όπως παλιά, εν τούτοις η εταιρεία επέμενε να δρομολογεί λεωφορεία ¨σαρανταποδαρούσες¨ για να μεταφέρει ελάχιστους επιβάτες κάθε φορά. Δεν αφουγκράστηκε την αγορά αλλά και τα κυκλοφοριακά προβλήματα της πόλης μας που δημιουργούσε η παρουσία των μεγαθήριων λεωφορείων, με αποτέλεσμα εδώ και δεκαετίες η λαϊκή οργή να φουντώνει και να ζητά διακαώς και δικαίως την απομάκρυνσή τους από το κέντρο της πόλης. Το παράδοξο είναι πως όταν ερχόταν το θέμα στο δημοτικό συμβούλιο, υπερίσχυε η άποψη της απομάκρυνσης. Κάτι   μαγικό όμως στο μεσοδιάστημα συνέβαινε και το ΚΤΕΛ παρέμενε στη θέση του,

χαιρέτα το ιαματικό που χάνεται...

Εικόνα
              Στο προχθεσινό δημοτικό συμβούλιο έσκασε σαν βόμβα η είδηση πως το υπουργείο τουρισμού σχεδιάζει, με νόμο που έχει καταρτιστεί μάλιστα για την εκμετάλλευση των απανταχού στην Ελλάδα ιαματικών πηγών από ιδιωτικά συμφέροντα, με την μετατροπή τους σε ανώνυμες εταιρίες. Όλοι μας, πιστεύω, είμαστε με την εντύπωση πως ζούμε σε μια ¨δημοκρατική¨ χώρα. Είναι εύκολο σε ένα κοινό νου να ονομάσει τούτο το μοντέλο διακυβέρνησης; Μια τέτοια κίνηση- ιδέα   δεν μπορούσε να την συλλάβει ούτε ο Περίανδρος της Κορίνθου.   Έχοντας δημοτικές εγκαταστάσεις εκατομμυρίων, που τις χρωστάμε ακόμα, θα τις παραχωρήσουμε σε ιδιώτες για να τις εκμεταλλευτούν-λεηλατήσουν στο όνομα και το όραμα κάποιου νοσηρού μυαλού. Θα παραχωρηθούν δε και ότι ιαματικές εγκαταστάσεις υπάρχουν σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου. Βατικανό, αν όχι Νιγηρία, θα γίνουμε. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν μας ζητηθεί να εγκαταλείψουμε και τα σπίτια μας.     Σχετικό και αυτό με τα σπίτια, γιατί από ότι ξέρουμε πληρώνουμε κάθε χρόνο