Αναρτήσεις

Άγριος Σπόρος

Εικόνα
  Βιάστηκε να φύγει από αυτόν τον μάταιο κόσμο ο Ανδρέας. Μικρός ο κύκλος της ζωής του, μα τεράστιο το έργο που μας άφησε παρακαταθήκη. Δεν θα μπορούσε να ήταν η πορεία Του διαφορετική και να μην ξάφνιαζαν τόσο κόσμο τα χνάρια που άφησε στο σύντομο διάβα Του,   αν κάποιος γνώριζε τα στοιχειώδη για την Οικογένειά Του. Γιατί τα πάντα ξεκινούν από το οικογενειακό δέντρο που προέρχεται κανείς και τους σπόρους που αφήνει σαν παρέλθει ο κύκλος ζωής του. Όντως ο Ανδρέας ήταν ένας Άγριος Σπόρος. Σαν βλάστησε και μεγάλωσε έγινε Ασυμβίβαστος, Ατρόμητος, Γενναίος μα πιο πολύ Υπερασπιστής του Δικαίου και των Αδυνάτων. Είχε την τύχη να έχει Πατέρα τον Βασίλη Τζέλλη που αυτοσαρκαζόμενος έλεγε πως στον γάμο του με την Αλέκα όπως αρεσκόταν να προσφωνεί την σύζυγό Του, έλεγαν οι προσκεκλημένοι. Ο Τζέλλης πιάστηκε στην Φάκα τσέλη. Το όνομα της συζύγου Του. Από μικρός ο Βασίλης στην βιοπάλη για το μεροκάματο τα δύσκολα εκείνα χρόνια της κατοχής και μετά. Κατάφερε χωρίς την παραμικρή βοήθεια ν

Περικλής Mπόικος

Εικόνα
Κάνοντας κλικ στην εικόνα παίζει συνέντευξη-βίντεο     Ένας από τους πρωτεργάτες της Φιλαρμονικής Λουτρακίου είναι και ο Περικλής Μπόικος. Ερχόμενος σαν γαμπρός στο Λουτράκι το 1964 από την Αθήνα όπου διέμενε αν και Κερκυραίος, δεν κατάφερε να βρει δουλειά για να μείνει μόνιμα. Δυο δουλειές όλες κι όλες κατάφερε να κάνει σαν οικοδόμος που ήταν. Μια στο σπίτι μας που έκανε προσθήκη και μια μάντρα του Σίνη που είχε και αξιωματικό στο Στρατό. Με είχε πίσω στο μηχανάκι του όταν τον πρώτο συνάντησε στην οδό Περιάνδρου και Καραΐσκάκη. Η χαρά τους ανείπωτη. Εκεί του ανακοίνωσε πως θα εγκαταλείψει το Λουτράκι λόγω έλλειψης εργασίας. Του ανακοίνωσε πως ήθελε να του φτιάξει μια μάντρα όπως και έγινε. Τον παρότρυνε δε να μείνει και θα βρει και άλλες δουλειές, όπως και έγινε. Ένας λόγος που έμεινε στον τόπο μας ήταν και η εμπλοκή του με την Φιλαρμονική. Όπως μου είπε μπαίνοντας μέσα στο Πνευματικό Κέντρο συνάντησε τους. Αργυρόπουλο Γαβρίλη, +Μαρκόπουλο Αποστόλη, +Μπιτζίνη Παναγιώτη, Παπαφίλη Ιωάνν

Άντε ρε…

Εικόνα
     Δεν θα μπορούσα να περιγράψω με δυο λέξεις την τραγωδία της χώρας μας καλλίτερα με αυτές. ¨Άντε ρε…¨ που ανέβασε ο φίλος Leo πάνω από την συγκεκριμένη φωτογραφία.   Ο ήλιος ζωγράφισε με πόνο το ελληνικό μπλε της θάλασσας και του ουρανού με το   δικό του πονεμένο, πένθιμο χρώμα. Έχασε τη λαμπρότητα που τον διακρίνει από σεβασμό για τις εικόνες της Αποκάλυψης που αντίκρισε. Ίσως να είναι ένα ΣΥΓΝΩΜΗ από μέρους του.   Η θάλασσα άναυδη δεν τολμά να σηκώσει ούτε ένα κυματάκι από τον πόνο της καταστροφής. Νωρίτερα κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα δάκρυα των δένδρων που αδηφάγα τα κατέκαυσε   η πύρινη λαίλαπα, μας τα έφερνε το αλαφρύ αεράκι από εκατοντάδες χιλιόμετρα με τη μορφή στάχτης. Ποιος είπε πως η φύση δεν έχει ψυχή; Ποιος είπε πως η φύση δεν πονά αλλά και συμπάσχει; Ποιος είπε πως τα νεκρά ζώα δεν είναι απώλεια ζωής; Κάθε καλοκαίρι αποτιμούμε τις αποψιλωμένες εκτάσεις που μας άφησαν οι φλόγες. Ποτέ δεν πάρθηκαν μέτρα πρόληψης για να αποφεύγονται παρόμοιες τραγ

Η παιδεία είναι θέμα κουλτούρας

Εικόνα
               Μέχρι τον Σεπτέμβρη συνηθίζω τα μπάνια να τα κάνω δίπλα από το ξενοδοχείο Μπάρμπαρα. Μετά θα μεταφερθώ στο Σταυρολίμανο, με τη γνωστή παρέα μέχρι τον Μάιο περίπου. Σ΄ αυτή την παραλία συνήθως έρχονται άνθρωποι που μένουν εκεί κοντά και στους γύρω οικισμούς. Χθες πηγαίνοντας να κάνω ντουζ έκπληκτος βλέπω δίπλα στον διακόπτη του νερού ένα μπουκάλι σαμπουάν. Το παίρνω στα χέρια μου και διαπιστώνω πως είχε ακόμα σαμπουάν. Χωρίς να το σκεφτώ το παίρνω και πάω να το πετάξω στα σκουπίδια οργισμένος που κάποιος ασυνείδητος αφού λούστηκε το άφησε. Προφανώς το ξέχασε. -Κύριε! κύριε! Ακούω μια φωνή. Γυρίζω και βλέπω μια ¨κυρία¨ γύρω στα 50 να μου λέει. -Δικό μου είναι! Της κόρης μου! Θα ρθει σε λίγο να πλυθεί. Τα έχασα δεν περίμενα τέτοια κυνική ομολογία. -Καλά! Εδώ θα πλυθεί; Δεν ξέρετε ότι απαγορεύεται; Της λέω πηγαίνοντας της συνάμα και το μπουκάλι με το σαμπουάν. -Από πότε απαγορεύτηκε; Ρώτησε με περισσό θράσος. Πράγμα που σημαίνει πως το λούσιμο της οικογ

Γη και ύδωρ

Εικόνα
    Αρχαιότατη διαδικασία παράδοσης μια πόλης αμαχητί σε επιβολέα. Προσέφεραν οι άρχοντες της πόλης μια υδρία με νερό και λίγο χώμα στους απεσταλμένους. Σημάδι υποταγής. Δυστυχώς συμβαίνουν και στις μέρες μας. Μιλώ φυσικά για το πολύπαθο εργοστάσιο εμφιάλωσης [κύρια τοπικού φυσικού μεταλλικού νερού] της Pepsico . Πρώην Καραντάνη. Λέω πολύπαθο γιατί μετά την εποχή Καραντάνη το εργοστάσιο δεν μπόρεσε να σταθεί αντάξια στα πόδια του και να κρατήσει τη φήμη και αίγλη που κατάφερε ο Περαχωρίτης, Καραντάνης [Πρωτοπαππάς] από την ίδρυσή του. Μαζί με τον Ταμπόση [γλυκά Καζινό] ταξίδεψαν το όνομα της πόλης μας και πέραν της Ελληνικής επικράτειας. Ήταν οι άνθρωποι που ξεκίνησαν από το μηδέν και έφτασαν να μπορούν με την οικονομική ευρωστία τους να αγοράσουν [αν έβαζαν στόχο] αν όχι   όλο το Λουτράκι σίγουρα το μισό. Όπως χαρακτηριστικά μου λέει άνθρωπος που δούλεψε, πριν 60 και πλέον χρόνια στο αρχικό εμφιαλωτήριο, στον Άγιο Ανδρέα τον παρακολουθούσε επί μισή ώρα να μετρά χιλιάρικα και

Ρέκβιεμ για την Φιλιώ Πυργάκη!

Εικόνα

Ο Τάκης θυμάται

Εικόνα
  Πάντα προσπαθώ να συλλέξω κομμάτια από την Ιστορία του τόπου μας. Έχουν μια ευχάριστη γεύση και έκπληξη που μοιάζουν κάτι σαν τις διηγήσεις των παππούδων μας που αμυδρά μας έρχονται   σαν ξεθωριασμένα όνειρα. Θα αναφερθώ σε αθλητικό γεγονός που έλαβε χώρα στον τόπο μας στο μακρινό 1968. Ο υπαίτιος και αφηγητής του γεγονότος δεν είναι άλλος από τον παλαίμαχο διαιτητή Δημήτρη Γέρου [Λίτσης επί το καλλιτεχνικό]. Είναι ο διαιτητής στην φωτογραφία που μου έδωσε και πλαισιώνεται από τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού Λουτρακίου Κώστα Λάμπρου και Βασίλη Θυμή[Κοτσιμή]. Με τη μόνη διαφορά πως στον συγκεκριμένο αγώνα δεν έπαιξαν από την αρχή στην ίδια ομάδα.  Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Κώστας Λάμπρου υπηρετούσε στο Βασιλικό Ναυτικό. Τότε, στην εποχή της 7 ετίας το ποδόσφαιρο ήταν το αγαπημένο άθλημα των κρατούντων, το οποίο είχε και την τιμητική του στην τηλεόραση. Τα σώματα του στρατού είχαν ομάδες που έπαιζαν στην επαρχία και όχι μόνο με διάφορες ομάδες. Κανόνισαν λοιπόν αγών