Αν…
Φτάσαμε τους 2 αιώνες που μια χούφτα καταπιεσμένοι κάτω από την μπότα βαρβάρων αλλά και ντόπιων Κοτζαμπάσηδων σήκωσαν ανάστημα και πήραν τα όπλα με όποιες δυσκολίες και τρόπους… και λευτερώθηκαν. Ήταν μια τρέλα, μια παρ ατολμία που λογικός άνθρωπος δεν βάζει στο νου του. Με ελάχιστες έως μηδαμινές οι ελπίδες για ελευθερία επιχείρησαν το τόλμημα και δεν βγήκαν χαμένοι. Έχασαν περιουσίες, οικογένειες, την ίδια ακόμα τη ζωή τους αλλά όταν έχεις ένα σκοπό, ένα όραμα, θυσιάζεις τα πάντα. Του ανδρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογάται αλλά χρέος προς την Πατρίδα, την Οικογένεια, τη θρησκεία. Με αυτά τα ιδανικά κατά νου δεν μπορεί να χάσεις τον αγώνα. Τη μάχη μπορεί αλλά τον αγώνα όχι. Αν κοιτάξουμε πίσω την πορεία της Ιστορίας της Πατρίδας μας θα δούμε πως πάντα σε αριθμούς και ποσότητες υστερούσαμε χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν δίναμε μάχες ακόμα και εκεί που φάνταζαν χαμένες. Έτσι γράφονται τα Έπη....