Το φτερούγισμα της Πάτρας
Μας άφησε άναυδους το πέταγμα της Πάτρας προς την αιωνιότητα. Βιαστική κι αυτή όπως η πανέμορφη αδερφή της Φωτούλα που είχε συνταράξει τότε την μικρή τοπική μας κοινωνία με τον ξαφνικό θάνατό της. Δεν ήμασταν συνηθισμένοι στα ουράνια πετάγματα νέων ανθρώπων. Πιστεύαμε πως όσο είμαστε νέοι ορίζουμε τη ζωή μας και ο θάνατος μας χτυπά την πόρτα μόνο σαν γεράσουμε. Την Πάτρα δεν την έζησα όσο τον αγαπημένο της σύζυγο Πάνο. Η κοινή μας κάθοδος στις δημοτικές εκλογές μας έφερε πάρα πολύ κοντά. Μοιραστήκαμε τις αγωνίες για ένα διαφορετικό τόπο, αναζητήσαμε τα προβλήματα, διαχρονικά και καθημερινά, τα προβάλλαμε αυτός από το μπλογκ του εγώ από τις εφημερίδες. Μοιραστήκαμε τις σκέψεις αλλά είχαμε ένα κοινό σημείο. Το χιούμορ. Αυτό που πολλές φορές σκοτώνει και τον πλέον αναίσθητο. Γιατί το λέω. Τον πλησίασε κάποιος δήθεν ξύπνιος και τον ρώτησε. -Εσύ για να ενδιαφέρεσαι τόσο για τα δημοτικά κάπου στοχεύεις; Κ...