christospanteleou

                                              ΡΕΠΠΑΚΙΑ   1968. Κάθε Κυριακή όλο το σχολείο γυμνάσιο-λύκειο έπρεπε οπωσδήποτε να εκκλησιαστεί στο ναό του Αγίου Ιωάννου. Μαζευόμασταν στο σχολείο και αφού έπαιρναν απουσίες με σειρά πηγαίναμε στην εκκλησία. Οι απουσιάζοντες την Δευτέρα είχαν πρόβλημα. Αυστηρές συστάσεις, μείωση βαθμού στα θρησκευτικά και καμιά φορά και αποβολή. Αν έμπαινες στο ¨μάτι¨ του Δημακόπουλου [καθηγητής θρησκευτικών] είχες πρόβλημα. Μάλιστα το Σάββατο μας μάζευαν στον εσωτερικό χώρο του σχολείου [σημερινό 1 ο δημοτικό] και εκεί μας εξηγούσε το ευαγγέλιο της Κυριακής. Αργότερα ένας μαθητής καθ΄ υπόδειξη του Δημακόπουλου αναλάμβανε την ερμηνεία του ευαγγελίου. Το θυμάμαι γιατί μια φορά μου είπε. -Ετοιμάσου το Σάββατο θα εξηγήσεις το ευαγγέλιο! -Κύριε καθηγητά, δεν μπορώ, ντρέπομαι, δεν τα καταφέρνω, δικαιολογήθηκα. Αγρίεψ...

                                                             Της Χριστίνας Κατσάρα Κατηφόριζα την Κοδριγκτώνος γεμάτη άγχος και νεύρα για άλλη μια φορά. Όπως πάντα είχα αργήσει σε ραντεβού και ο ιδρώτας μ’ έλουζε παρά το κρύο. Tα είχα βάλει με όλους και με όλα. Μ’ εμένα που έχω ένα θέμα με τον χρόνο και την συνέπεια, με τον γιο μου που έχει πάρει από μένα και καθυστερεί, με τους οδηγούς που σέρνουν τα αυτοκίνητα τους στον δρόμο και φυσικά με την κακοτυχία μου που δεν γεννήθηκα πλούσια ή καλλονή να έχω επιλύσει τα προβλήματα μου. Κοίταζα κάτω θυμωμένα και οι μόνες στιγμές που σήκωνα το βλέμμα μου ήταν για να περάσω τον δρόμο. Όσο σκεφτόμουν το δράμα μου τόσο αυτό μεγάλωνε. Ο χρόνος λίγος, οι υποχρεώσεις τεράστιες και εγώ πιο κουρασμένη από ποτέ και σίγουρα πιο τρελή από ποτέ. Λίγο η φυσική κατάσταση που φθίνει , λίγο οι λογαριασ...

                                                                          Ο  ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΣ   ΓΙΓΑΝΤΑΣ              Θα γυρίσω πάρα πολλά χρόνια πίσω, στο στρατό. Είχαμε έναν ίλαρχο τον Λακαφώση, αδαμάντινος χαρακτήρας. Χαραμιζόταν στο στράτευμα. Είχε έναν οδηγό που ποτέ δεν είχε το τζιπάκι σε ετοιμότητα. - Καρπούζα! Έτοιμο το τζιπάκι για να πάμε στο φυλάκιο; - Όχι κύριε ίλαρχε! Δεν μου έφτιαξαν ακόμα τη βλάβη! -Ρε τι σου έχω πεί; Τους κέρασες τσιγάρο; -Όχι κύριε ίλαρχε! -Και θέλεις να σου φτιάξουν τη βλάβη χωρίς κέρασμα; Πάρε ένα πακέτο τσιγάρα και κέρασέ τους όλους! Να δεις για πότε θα στο φτιάξουν. Οπότε όταν ήθελε να μας πει κάτι, ...

                                                 ΤΟ   ΠΡΩΤΟ   ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ     Γύρω στην ηλικία των 6 με 7 χρόνων άρχισα να συνεισφέρω στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Φαίνεται βέβαια παράλογο πως το 1960 περίπου ένα τόσο μικρό παιδί μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένειά του. Μπορεί και σήμερα ένα τόσο μικρό παιδί να συνεισφέρει οικονομικά στο σπίτι αλλά όχι όπως τότε. Σήμερα θα δείτε πολλά μικρά παιδιά να βγάζουν καλό μεροκάματο επαιτώντας. Τότε δεν τολμούσες να σκεφτείς κάτι τέτοιο γιατί η τουριστική αστυνομία ήταν διαρκώς στο δρόμο και μόνο στη θέα του αστυνομικού σε έκαναν να τρέμεις. Θα γίνω κουραστικός αλλά αξίζει να αναφέρω ένα περιστατικό λίγα χρόνια αργότερα. Επί του παραλιακού μετώπου και κυρίως μέσα στο πάρκο απαγορευόταν ρητώς και δια ροπάλου τα ποδήλατα. Ο Γιάννης Αικατερίνης [ Perahora . gr ] ερχόταν απ...

                                                   Γιάννης Κανάκης, με γλύτωσε από το χαστούκι                                        ΠΑΝΘΕΟΝ 2   Ένα μεγάλο πρόβλημα με τους χαρτοπαίχτες του Πάνθεον ήταν τα πολλά τηλεφωνήματα από τα σπίτια τους. Ως συνήθως η χαρτοπαιξία θεωρείται πάθος αλλά και χάσιμο χρημάτων οπότε όταν οι άντρες αργούσαν να πάνε στα σπίτια τους το τηλέφωνο έπαιρνε φωτιά. Το χειρότερο όμως ήταν όταν αναγκαζόμασταν να λέμε ψέματα ότι δηλαδή ο συγκεκριμένος άντρας που ζητούν έφυγε ή μόλις έφυγε. Η προσφιλής απάντηση ήταν.   Μόλις βγήκε από το καφενείο έρχεται! Σχεδόν πάντα έπιανε το ψέμα αλλά μια φορά δεν μας βγήκε σε καλό. Ένας φανατικός παίκτης, με καθημερινή παρουσία εκείνο το καιρό είχε πρόβλημα υγείας σοβαρό η...

                                  ΠΑΝΘΕΟΝ 1 Θα ξεκινήσω με ιστορίες που διαδραματίστηκαν στο ιστορικό καφενείο «Πάνθεον» την εποχή που το είχε ο συχωρεμένος Αποστόλης Γκιώνης. Ότι και να γράψω γι΄ αυτόν τον άνθρωπο θα είναι λίγο. Είχε καρδιά μικρού παιδιού. Πράος. Σπάνια να βρισκόταν σε κατάσταση θυμού. Έπρεπε να τον είχαν φέρει στο αμήν για να αντιδράσει με θυμό. -Ρε Αποστόλη έχω μισή ώρα που σκουπίζω και δεν έχω τελειώσει! Του   έλεγα. -Αγόρι μου! Εδώ που ήρθες είναι το Μαρακάνα και όχι του Μπάμπη του Κατσή! Έλεγε γελώντας. Πριν πάω στον Τόλη δούλευα στον Μπάμπη τον Κατσή. Ένα δωματιάκι με κεραμίδια όλο κι όλο και με πολλά τραπεζάκια έξω. Μετά το ξενοδοχείο Petit Palais ήταν. Τώρα έχει κατεδαφιστεί. Μαρκαδόρους είχε εν αλλάξ τους Κώστα Τζώρτη και Λευτέρης Μήτρου[Τσίπα]. Πολλές φορές τα απογεύματα ήταν ο...

                                               ΓΙΑΝΝΗΣ   ΠΙΤΙΝΗΣ                                      Ο σημαντικός άγνωστος     Θα ξεκινήσω τις αναφορές μου σε ανθρώπους που προσέφεραν στην μικρή κοινωνία μας. Ένας απ΄ αυτούς ο Γιάννης Πιτίνης. Άργησα να μάθω το επώνυμό του γιατί όλοι μικροί-μεγάλοι τον φώναζαν Χαντούμη. Ένα όνομα πολύ ασυνήθιστο για τον τόπο μας   αλλά περιέργως δεν αντιδρούσε και ούτε έδειχνε ενοχλημένος όταν τον αποκαλούσαμε Χαντούμη. Μεγάλος, με καρδιά μικρού παιδιού. Στο ημιυπόγειο που έμενε στη γειτονιά μας,   είχε μετατρέψει ένα μικρό χώρο σε στούντιο. Οι περισσότερες φωτογραφίες που έχουμε όλοι μας, περισσότερο από μισό αιώνα πριν, είναι από τη φωτογραφική μηχανή του τραβηγμένες. Μας έ...