Στρατιωτική πορεία

           

                             Η 5 άδα στην Κόρινθο Γιάννης, εγώ,Παντελής,Γιώργος, Κώστας.

    Μια πεντάδα φίλων έτυχε την ίδια ημερομηνία να καταταγούν στον στρατό. Ήμασταν Γιάννης Γέρου [Τζικιτζέλας] Παντελής  Κουράτος, Γιώργος Λιάκος, Κώστας Θυμής και εγώ. Έτυχε τότε στην Κόρινθο που παρουσιαστήκαμε να υπηρετούσε ο Δημήτρης Μπολέτης [μένει Γαλλία τώρα]. Απολυόταν σε καμιά 20 αριά μέρες, οπότε ήταν σαν να γνώριζες τον ίδιο τον στρατηγό. Στραβάδια εμείς είχαμε αρχίσει να τρέμουμε πριν καν περάσουμε την πύλη. Αφού μετά από πολύ ταλαιπωρία καταφέραμε να φτάσουμε στον γραφιά που θα μας καθόριζε σε πιο λόχο θα πάμε. Σαν φτάνει η σειρά μου ξεχνώ τον λόχο που μας είχε πει ο Μήτσος να πούμε.

-Όνομα! Με ρωτά

-Παντελέου! Του λέω

-Για να δω! Που έχουμε λίγους!

Γυρίζω πίσω ο Γιάννης ήταν 3-4 θέσεις πίσω μου.

-Γιάννη! Τι λόχο μας είπε ο Μήτσος;

-Το θεό σου πριν λίγο μας το είπε το ξέχασες; 4^ο!

-2^ο! μου λέει.

Πάγωσα.

-4^ο θέλω!

-Τι είπες; Ακόμα δεν πάτησες το πόδι σου και θα μας πεις που θέλεις;

-Μπολέτης, του λέω σιγανά.

Ημέρεψε, ξεφύσησε βαριεστημένα, μου λέει.

-4^ο!τι στο διάολο σήμερα όλοι από τον Μπολέτη έρχονται!

Τι είχε γίνει. Κάποιος από μας είπε σε κανά δυο ότι ο 4^ος λόχος είναι ο καλύτερος και το παρασύνθημα που ήταν, από τον Μπολέτη και όλοι έλεγαν 4^ο από τον Μπολέτη.

Μας μαζεύει μετά ο Μήτσος στο γραφειάκι που είχε και άρχισε να μας κάνει μάθημα τι πρέπει να κάνουμε για να περάσουμε καλά όταν αυτός θα απολυθεί και δεν θα έχουμε τα μέσα.

-Όσο είμαι εγώ εδώ μη φοβηθείτε τίποτα. Δεν θα σας πειράξει κανείς.

- Ρε Μήτσο πως θα μπορέσουμε να βγούμε από αυτή τη στρούγκα! του λέει ο Λιάκος.

-Κάτσε ρε ούτε μια μέρα στο στρατό και θέλεις να βγεις έξω;

Την τρίτη μέρα απελπιστήκαμε. Μας έκαναν μάθημα στο στάδιο και βλέπαμε τα πούλμαν που περνούσαν με τους τουρίστες και έγραφαν στο πλάι HORIZON και με σκούνταγε ο Γιάννης και αναστέναζε.

Πάμε δυο μας και πιάνουμε τον Μήτσο.

-Τρελαθήκαμε δεν πάει άλλο θέλουμε να πάμε Λουτράκι.

-Ρε τρεις μέρες φαντάρος ούτε εγώ δεν βγήκα έξω ηρεμήστε!

Από τα πολλά μας λέει.

-Μετά τις 9 που θα σημάνει σιωπητήριο θα βρεθούμε αλλά ο Λιάκος δεν θα είναι μέσα, τον φοβάμαι να μην γυρίσει πίσω, γυαλίζει το μάτι του.

Πράγματι ενώ όλοι ξεντύθηκαν ο Γιάννης, ο Κώστας και εγώ την κάνουμε πονηρά και βγαίνουμε έξω. Ο Μήτσος από κάτω. Μας παίρνει και μας πάει βόρεια του γηπέδου που έχει το στρατόπεδο προς την παλαιά εθνική οδό. Παραξενεύτηκα τόσο ψηλή μάντρα πως θα την πηδήσουμε. Φτάνουμε σχεδόν στον τοίχο και μας δείχνει τον υπόνομο.

-Να από δω θα μπαίνετε και θα βγαίνετε. Να ρίχνετε και καμιά ματιά μήπως κατά λάθος είναι κανένας εδώ τριγύρω.

-Πως θα βγούμε; Ρωτάω απορημένος.

-Να ρε μανάρι μου σηκώνεις τη σχάρα και δίνει μια και την σηκώνει. Μόλις μπει στο τούνελ και ο τελευταίος την ξανά βάζει στη θέση της.

Πουλάκια γίναμε. Βρίσκουμε ένα ταξί, μάλλον τηλεφωνήσαμε από ένα μαγαζί που είχε απέναντι, υπάρχει ακόμα, ο δρόμος ήταν πάντα γεμάτος κίνηση και ζωή, Μια και δυο στο ΑΜΙ με τις φόρμες. Ήταν μόνο ο Πάνος Μανιάτης, ο Φάνης Μπόνος σε ένα τραπεζάκι στο βάθος και τρώγανε πίτσα. Ξαφνιάστηκαν μόλις μας είδαν και πετάγεται ο Φάνης και λέει.

-Τι έγινε ρε παιδιά έχουμε στρατιωτικό νόμο;

Όταν κατάλαβαν ποιοι είμαστε απόρησαν.

-Ρε σεις χθες πήγατε φαντάροι σήμερα βγήκατε;

Αφού μας κέρασαν περάσαμε μια βόλτα και από το πολιτιστικό κέντρο του Γιώργου του Απέκη στο υπόγειο. Ούτε εκεί πληρώσαμε. Κατά τις 3 η ώρα αποφασίσαμε να πάρουμε ταξί και να γυρίσουμε πίσω. Γυρίσαμε ήσυχα ήσυχα και ξαπλώσαμε στα κρεβάτια μας. Μετά από κάνα χρόνο ένα δόκιμος στην Αλεξανδρούπολη μόλις είχε έρθει στη μονάδα μου λέει.

-Μωρή φάτσα εδώ μου είσαι εσύ;

Ξαφνιάστηκα, δεν τον ήξερα, δεν μου έλεγε τίποτα η φάτσα του.

-Γνωριζόμαστε; του λέω.

-Εσύ δεν είσαι που κάθε βράδυ την κοπάναγες από το στρατόπεδο στην Κόρινθο;

-Και εσύ που το ξέρεις; Του λέω.

-Σε έβλεπα!

-Και γιατί δεν μου το είχες πει τότε;

-Φοβόμουνα! Λέω για να βγαίνει αυτός έξω αόρκιστος κάνα στρατηγό θα έχει γνωστό!

Στρατηγός Μήτσος Μπολέτης. Καλή του ώρα εκεί που είναι.