Αναρτήσεις

Τιτανικός

Εικόνα
Αν μου έλεγαν να αποκαλέσω με μια λέξη ή μια ζωγραφιά την Πατρίδα μου θα την αποκαλούσα ¨Τιτανικό¨ ή θα ζωγράφιζα το μισό βουλιαγμένο Τιτανικό. Ίσως να είμαι υπερβολικός, απαισιόδοξος ή ότι άλλο θέλετε πείτε αλλά δυστυχώς αυτή είναι η άποψή μου. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αντιλήψεις, σκέψεις ακόμα και τύψεις για τον συνάνθρωπό μας που με δυσκολία τα βγάζει πέρα. Μπορούσα σ΄ αυτή τη φάση των δύσκολων καιρών να σιωπήσω, γιατί όντως δεν έχω [ευτυχώς] πλέον την δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι μου που έχει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Που πρέπει να σπουδάσει παιδιά, να πληρώσει ενοίκια και χίλια δυο άλλα μηνιαία οικογενειακά έξοδα. Κουτσά στραβά τα ξεπέρασα αλλά αυτό δεν με έκανε να πάψω να είμαι και να αισθάνομαι ¨άνθρωπος¨. Να συμπονώ το δράμα κάθε οικογενειάρχη, κάθε μεροκαματιάρη [αν έχει δουλειά] και κάθε ανήμπορου να θρέψει την οικογένειά του.Σε μια χώρα, σε μια κοινωνία, αυτά τα προβλήματα έπρεπε να ήταν κύριο μέλημα των κρατούντων. Αντίθετα η πλειοψηφία του λαού μας έχει αφεθεί σ…

Φιμωμένοι άγγελοι

Εικόνα
Μετά την επιτυχημένη καθολική επιβολή της μάσκας στον ελληνικό λαό ήρθε και η σειρά των μικρών αγγέλων να υποστούν το βάσανο της φίμωσης.Τυχαία είδα μια γιαγιά από Περαχώρα να κρατά τα δυο εγγονάκια της από τα χεράκια τους και να ανηφορίζει από το νηπιαγωγείο που βρίσκεται δίπλα από τη δημοτική βιβλιοθήκη. Στα χεράκια τους κρατούσαν από μια μάσκα. Έμεινα άναυδος, δεν μπόρεσα να καταλάβω πως αυτό το νέο ζευγάρι, που έχει αυτά τα δυο αγγελούδια τα στέλνει στο νηπιαγωγείο  και τα επιβάλλουν να φορούν μάσκα τέσσερις περίπου ώρες. Σε ένα νηπιαγωγείο που ασφαλώς μαθαίνει το παιδί πολύ λιγότερα από ότι θα μάθαινε από  ένα γονέα, ένα παππού-γιαγιά που αποφασίσει να ασχοληθεί με το παιδί αυτές τις ώρες που το στέλνει στο νήπιο. Τουλάχιστον τώρα με την επιδημία [όπως αρέσκονται να επικαλούνται] ας τα προστατέψουν και να τα κρατήσουν στο σπίτι. Πέρα από την κοινωνικοποίηση δεν βλέπω κάτι σπουδαίο να προσφέρουν στα νήπια. Το λέω αυτό γιατί εδώ ένα ολόκληρο σχολείο δεν μαθαίνει σήμερα βασικά πράγμ…

[Κανείς] Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!

Εικόνα
Σκηνές αποκάλυψης στη Μόρια! Στην περιοχή όπου με κρατική πρωτοβουλία στήθηκε ένας καταυλισμός.  Mια ολόκληρη πόλη 13.000 μουσουλμάνων περιμετρικά από ένα χωριουδάκι ούτε 1.200 κατοίκων. Πλήρης αλλοίωση τόσο θρησκευτικής όσο και αριθμητικής υπεροχής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι κάτοικοι της Μόριας να ζουν ελεύθεροι πολιορκημένοι και να μην μπορούν να ζήσουν μια φυσική και κανονική ζωή όπως πρώτα. Ήδη πολλές περιουσίες καταστράφηκαν και αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα θα αντέξουν υπό αυτό το καθεστώς.Σαν να μην έφτανε αυτό πυρπόλησαν στην κυριολεξία τον τόπο, ως σύγχρονοι Νέρωνες δείχνοντας τις πραγματικές τους προθέσεις και την «ευγνωμοσύνη», αν όχι «αγάπη» για τον τόπο αλλά και τη χώρα που με τα χίλια δυο προβλήματα τους δέχτηκε.Εμείς εδώ τώρα αντί να δούμε την καταιγίδα που ήδη ξέσπασε και μαύρισε στην κυριολεξία τον καταγάλανο Ελληνικό ουρανό, κοιτάζουμε να βρούμε κατηγορίες ο ένας για τον άλλον. Έχει ξεσπάσει ένας ανελέητος πόλεμος, ένας δεύτερος εμφύλιος, προσπαθώντας να βγάλουμε μόνο…

Γρήγορο πέρασμα, μεγάλη ανάμνηση

Εικόνα
Τέλη 1980. Μπορεί ΄86 ίσως και ΄87. Σχεδόν κάθε μεσημέρι λίγο πριν κλείσει το Ταχυδρομείο, γύρω στις 2 παρά τέταρτο ένα νέο παιδί ερχόταν και ρωτούσε.-Έχω καμιά επιταγή;Μαζί με τον συνάδελφο Κώστα Ρ. γνωρίζαμε απ΄ έξω τα ονόματα που είχαν επιταγή. Πόσο μάλλον όταν ήταν στο τέλος της ημέρας και είχαν σχεδόν δοθεί αν όχι όλες οι περισσότερες επιταγές. Θα υπήρχαν δυο το πολύ τρεις επιταγές που δεν είχαν ζητηθεί και ξέραμε ποιοι ήταν οι παραλήπτες. Θέλω να πω δεν χρειαζόταν να ρωτήσουμε πως λέγεται γιατί δεν υπήρχε επιταγή σε άγνωστο παραλήπτη.-Όχι!Απαντούσαμε και έφευγε. Κάποια μέρα δεν άντεξε και μας ρώτησε.-Γνωρίζετε το όνομά μου; Πως μου λέτε όχι όταν δεν ξέρετε το όνομά μου;Του εξηγήσαμε αυτό που σας προανέφερα και του είπαμε πες μας και το όνομά σου για να το έχουμε υπόψη μας.-Κώστας Μουρατίδης λέγομαι! -Ωραία αλλά από πού περιμένεις επιταγή;Τον ρωτήσαμε απορημένοι.-Από κάτι πελάτες Αθηναίους;Με τους συναδέλφους που συνεργάστηκα με μια ματιά μπορούσαμε να συνεννοηθούμε χωρίς να πούμ…

Αντίο καλοκαίρι

Εικόνα
Διανύουμε το τελευταίο τριήμερο ενός δύσκολου καλοκαιριού, όχι μόνο για τον τόπο μας αλλά για ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη.Λένε πως οι δύσκολες καταστάσεις δημιουργούν-γεννούν ιδέες, σκέψεις που πολλές φορές αντιστρέφουν το απαισιόδοξο αποτέλεσμα σε αισιόδοξο. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να συμβάλουν πολλοί παράγοντες και ιδίως η θέληση, η διορατικότητα και κυρίως το ¨πέταγμα¨ του μυαλού. Να παίρνει στροφές και στις πιο δύσκολες καταστάσεις.Δυστυχώς ζούμε στην εποχή που δεν μπορούμε να σκεφτούμε. Δεν έχουμε διάθεση για σκέψη. Κοντά ένα μήνα έχω να γράψω δυο αράδες και δεν μπορώ. Με τι ψυχολογία να ηρεμήσω και να βάλω το μυαλό σε τάξη και λειτουργία;Μπορεί ένας τρομοκρατημένος πολίτης-άνθρωπος να λειτουργήσει λογικά;Να σκεφτεί για τον εαυτό του, την οικογένειά του, πόσο μάλλον για τον συνάνθρωπό του;Καταντήσαμε σαν τα ποντίκια. Στη θέα ανθρώπου παραμερίζουμε κοιτάζοντας τον με φόβο και δέος, μόνο που δεν βρίσκουμε τη τρύπα μας να κρυφτούμε…Όπως όλα έτσι και ο καλοκαιρινός τουρισμός σχ…

Τρενάροντας το τρένο

Εικόνα
Στα τόσα προβλήματα που ταλανίζουν την πόλη μας ήρθε να προστεθεί και αυτό με το τρένο. Συγκεκριμένα ο Προαστιακός που θα εξυπηρετεί το επιβατικό κοινό σε απευθείας σύνδεση της πόλη μας με το Αεροδρόμιο ¨Ελευθέριος Βενιζέλος¨. Αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα έργο που θα δώσει άλλο ¨αέρα¨ και μεγάλη ευκολία στους Λουτρακιώτες ταξιδιώτες, στους τουρίστες, κυρίως αλλοδαπούς αλλά και τους Αθηναίους που επισκέπτονται τον τόπο μας. Ο Προαστιακός σαν μέσον μεταφοράς έχει κατακτήσει το επιβατικό κοινό, με την ασφάλεια αλλά και την ταχύτητα. Πάντα ο ΟΣΕ ήταν σε προτίμηση και εκτίμηση από τον καιρό που το τρένο εκτελούσε δρομολόγια για Αθήνα. Πρώτα γέμιζαν τα βαγόνια αλλά και τα πούλμαν του και μετά το κοινό κατέφευγε στο άλλο μεταφορικό μέσο της πόλης μας. Δυστυχώς μετά σταμάτησαν τα δρομολόγια, απαξιώθηκε τεχνηέντως ο ΟΣΕ και η πόλη έχασε την απ ευθείας σύνδεση με Αθήνα από τον εν λόγω Οργανισμό.Τώρα που μπήκε σε τροχιά η επανασύνδεση της πόλης μας με το Αεροδρόμιο και άρχισαν οι εργασίες κατ…

Αυτόχειρες

Εικόνα
Από τις πλέον περίεργες ράτσες του πλανήτη, τούτη η δική μας. Ξεκινά κάθε γενιά της με τα πλέον φιλόδοξα σχέδια και όνειρα και καταλήγει Φραγκογιαννού. Πνίγει κάθε όνειρο, κάθε όραμα, κάθε ελπίδα, με την πρώτη ευκαιρία που της δίνει η δύναμη της εξουσίας. Με επαναστατική ορμή διαλύει κάθε εμπόδιο που στέκεται ανάχωμα στα όνειρά της, βάζοντας σε κίνδυνο την ζωή άλλων ανθρώπων [όχι φυσικά τη δική της] πετυχαίνοντας έτσι να ηγηθεί αυτού του μακρινού ονείρου και σχεδίου κάθε απόκληρου, κάθε κατατρεγμένου, κάθε φτωχού. Με λόγια που και ο Ιησούς να ξανά ερχόταν τα ίδια θα έλεγε, βιάζουν κάθε καλοπροαίρετη ψυχή και σκέψη. Πως τη βιάζουν; Απλούστατα άμα αναλάβουν την εξουσία γίνονται χειρότεροι από τους πρότερους. Υπήρξε πιο επαναστατική γενιά από τη δική μου; Μη το σκέφτεστε! Ούτε μία στο εκατομμύριο. Τα πανό που είχαν αναρτήσει στο Πολυτεχνείο μίλαγε για την Παιδεία, πέραν των άλλων. Ανέλαβαν την εξουσία, κυβέρνησαν δεκαετίες, έφυγαν. Τι έκαναν προκειμένου να την ευπρεπίσουν, να την κάνουν όπως τ…