Αναρτήσεις

9ος διάπλους διώρυγας Κορίνθου

Εικόνα
Σήμερα Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου με μεγάλο αριθμό αθλητριών και αθλητών πραγματοποιήθηκε ο διάπλους της διώρυγας της Κορίνθου με κανό καγιάκ. Ένα επίπονο τόλμημα κυρίως για τους μη μυημένους επαρκώς στην κωπηλασία. Αυτό φάνηκε στους αδύναμους αθλητές-αθλήτριες που έμειναν αρκετά πίσω και είχαν την ατυχία να αλλάξουν φορά τα νερά της διώρυγας και να δυσκολευτούν ακόμα περισσότερο.
Εκτός από τα μονοθέσια κανό υπήρξαν διθέσια αλλά και με περισσότερα άτομα, 5 θέσια και 6 θέσια.
Είχα την ατυχία να μη τραβηχτεί σωστά το πρώτο βίντεο που τράβηξα και είχε περίπου τους 30 πρώτους αθλητές /τριες. Ο ήλιος με εμπόδισε να κάνω σωστή λήψη. Το βίντεο πρέπει να να είναι από τις θέσεις 150 και πάνω.
Η έκπληξη ήταν τα μικρά παιδιά που συμμετείχαν. Αγόρια και κορίτσια.
Ένα μάλιστα αγοράκι ήταν μέσα στην 20 άδα!
Ακόμη δε να σημειωθεί ότι η πρώτη αθλήτρια ήταν λίγο πάνω από την 20 άδα,
Ένα μεγάλο μπράβο στους αθλητές πρώτα και μετά στους διοργανωτές, που λεπτομέρειες τους ξέφυγαν.




ΡΑΔΙΚΙΑ ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Εικόνα
Αρθρογραφώ ακριβώς 25 χρόνια και δεν αμπελοσοφώ, γιατί δεν είναι του χαρακτήρα μου κατά πρώτον και κατά δεύτερον αυτό που κάνω δεν έχει στο ελάχιστον σκοπιμότητα και δη πολιτική-δημοτική. Προσπαθώ να ανοίξω τα μάτια σε κουτάβια που είναι μόνιμα σε βρεφική κατάσταση. Δηλαδή με τα μάτια κλειστά και δεν εννοούν να τα ανοίξουν. Το ξέρω ότι είναι μάταιος κόπος αλλά όπως είχα παραφράσει παλιότερα σε ομιλία μου στο δημοτικό συμβούλιο τα λόγια του Όσκαρ Ουάλιντ. -Δεν θα πουν ήταν δύσκολοι καιροί αλλά γιατί οι ευσυνείδητοι πολίτες [ποιητές] σιώπησαν. 25 χρόνια στη γύρα του Λουτρακίου, σαν ταχυδρόμος έχουν δει τα μάτια μου ουκ ολίγα. Η τριβή μου με τα δημοτικά με έκανε να μπορώ να ξεχωρίζω τα λαμόγια από τους ευσυνείδητους πολίτες με την πρώτη ματιά, με την πρώτη κουβέντα. Ό,τι γράφω δεν είναι υπερβολή, δεν είναι ψέμα. Αν ήταν στο παραμικρό φαντασία ή ψέμα θα ήμουν ενώπιον της δικαιοσύνης. Αυτοί για ψύλλου πήδημα θίγονται και τόσα που έχω γράψει κατά καιρούς δεν βγήκε ΕΝΑΣ να πει είμαι ψεύτης, συκο…

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ

Εικόνα
Στην ίδια τραγωδία θεατές. Με νωπές τις αναμνήσεις από το 1986 καταφέραμε να τις ξανά ζήσουμε. Δυστυχώς δεν μας συνέτισαν και ούτε καν μας προβλημάτισαν στο διάβα του χρόνου, οι φλόγες που κατέκαψαν τα Γεράνεια τότε, ούτως ώστε να τα προφυλάξουμε από νέα ενδεχόμενη καταστροφή. Με πολλούς παράγοντες να θέλουν ένα γυμνό βουνό έπρεπε να είχαν παρθεί μέτρα αλλά και έργα ώστε η καταστροφή να μην πάρει τόσο μεγάλη έκταση. Θα μου πείτε σε ποιο τομέα έχουμε πάρει μέτρα, έχουμε μελετήσει , έχουμε σχεδιάσει και έχουμε αποφασίσει να κάνουμε κάτι; Πουθενά! Υπάρχει πολεοδομικός σχεδιασμός; Μήπως τουριστικός σχεδιασμός; Διαχείριση υδάτινων πόρων; Προστασία του περιβάλλοντος; Και και 1002 καυτά προβλήματα που μαστίζουν κυριολεκτικά τον τόπο. Καθαριότητα; Τι να πιάσεις και τι να αφήσεις. Έχουμε μάθει να μετράμε πληγές και να αμπελοφιλοσοφούμε γενικά και αόριστα και πάντα σπασμωδικά. Να μας σέρνουν στην κυριολεξία τα προβλήματα και οι καταστροφές. Ήδη πριν ένα μήνα σχεδόν είχε γίνει η απόπειρα στη θέση του γη…

ΜΠΑΡΜΠΑ ΑΝΤΡΕΑΣ

Εικόνα
Ο μπάρμπα Αντρέας Λέκκας [Νταμάζος], ήταν από τους τελευταίους εναπομείναντες ωραίους ανθρώπους του Λουτρακίου. Μάγκας, ξερακιανός όπως όλοι οι πευκαράδες, με το μουστάκι και μια τραγιάσκα επί μονίμου βάσεως. Είχε και μια βροντερή φωνή που πήγαινε ασορτί με το παρουσιαστικότου. Του άρεσε το ποτό, κύρια το κρασί αλλά δεν έλεγε όχι σε οτιδήποτε άλλα οινοπνευματώδη ποτά. Τελευταία στις βόλτες που έκανε στην παραλία οι τουρίστες δεν έμεναν ασυγκίνητοι στη θέα του και τον χάζευαν. Αυτός το καταλάβαινε, του άρεσε και άρχιζε να κελαηδάει, να κάνει δηλ. φωνές πουλιών. Οπότε ο θαυμασμός τους φούντωνε γι΄ αυτόν τον ωραίο τύπο του Λουτρακίου. Με τον πατέρα μου έκανε παρέα μιας και ξεκινούσαν σχεδόν μαζί κάθε πρωί για τα πεύκα που ήταν  γειτονικά αλλά και τα σπίτια τους επείχαν μια γωνία. Εκκλησία δεν πήγαινε σε αντίθεση με τον πατέρα μου, γι΄ αυτό μια Κυριακή χωρίς να τον αντιληφθεί ο πατέρας μου πήγε από πίσω του εκεί που έστεκε και του ψιθύρισε. -Ρέλια [έτσι τον αποκαλούσε] θα μεταλάβω αλλά δεν ξ…

ΑΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Εικόνα
Ελάχιστα παιδάκια, μετρημένα στα δάχτυλα,θα έλεγα, στην ηλικία των 5-6 ετών είχαν την τύχη να έχουν δικό τους ποδήλατο. Τότε υπήρχαν κάτι ποδηλατάκια με μικρές ρόδες και χοντρά άσπρα λάστιχα, μπρος πίσω. Ένα τέτοιο είχα ονειρευτεί να έχω σ΄ αυτή την ηλικία. Δυστυχώς μόνο στον ύπνο μου είχα καταφέρει να το αποκτήσω, σε όνειρο φυσικά. Θα ήμουν γύρω στα 11, είχαμε πάει επίσκεψη να δούμε το μωρό της ξαδέρφης μου Αριστέας, τον Νικολάκη Μπόικο. Είχαν νοικιάσει απέναντι από το μπακάλικο του Λόντου. Είχε ένα διάδρομο το σπίτι και στον τοίχο έστεκε το ποδήλατο του Περικλή με δυο σημαίες. Μία της ΑΕΚ και μία του ΠΑΟ. Τσαντίστηκα. Τι σημαίες είναι αυτές δυο του Ολυμπιακού έπρεπε να έχει σκέφτηκα. Το περιεργαζόμουν. Με βλέπει η θεία μου η Ελένη και μου λέει . -Το πουλάει ο Περικλής! πήρε μηχανάκι. -Όχι δεν έχει σημαίες του Ολυμπιακού δεν το θέλω! Είπα θυμωμένος. -Θα τις βγάλει! Πριν λίγες μέρες τις έβαλε! Με καθησύχασε. Είχα την εντύπωση ότι δεν βγαίνανε. Ήταν δηλαδή από το εργοστάσιο με τις σημαίες…

ΖΩΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Εικόνα
Αν ρωτήσεις ένα πιτσιρικά 9-10 χρονών τι θα ήθελε, σίγουρα θα ζητούσε ένα καινούργιο μοντέλο κινητού, ένα τάμπλετ, κάτι ηλεκτρονικό για να ικανοποιήσει το πάθος του αλλά και να το δείξει με καμάρι στους φίλους του. Εμείς σ΄ αυτή την ηλικία δεν είχαμε τίποτα δικό μας, πέρα από καμιά σφεντόνα, μπίλιες που αγοράζαμε στο μπακάλικο του Λόντου ή του Βαγγέλη Παύλου που ήταν μια γωνία πριν. Η καλύτερη μας ήταν αν είχε ο Κωτσαρής [Κώστας Οικονόμου] καμιά δραχμή να πάμε να νοικιάσει ποδήλατο κυρίως στου Βάγγου και να με βάλει επάνω και να κάνουμε βόλτες στο Λουτράκι. Η χαρά μας απερίγραπτη. Το πρόβλημα ήταν ότι με μια δραχμή ήταν κάνα τέταρτο της ώρας αλλά εμείς ξεχνιόμαστε και είχαμε φασαρίες με τον Βάγγο, γιατί πάντα υπερβαίναμε την ώρα παράδοσης πάντα. Είχε το υπόγειο επί της οδού Κολοκοτρώνη αλλά τα ποδήλατα που νοίκιαζε κυρίως στους τουρίστες τα έβαζε όχι μόνο στις δυο άκρες του δρόμου αλλά και επί της Μπότσαρη. Πολλές φορές και στις δυο μεριές της Μπότσαρη. Θέλω να πω πως είχε πάρα πολλά ποδ…

ΕΦΥΓΕΣ ΦΙΛΕ

Εικόνα
Πλήρης ημερών έφυγε από το μάταιο τούτο και πρόσκαιρο κόσμο ένας ανιδιοτελής συμπολίτης μας, ο Μιχάλης [Λάκης] Καλλίρης. Τον αποχαιρετώ με ένα σημαδιακό τραγούδι, αν και θάνατος! Δεν ήταν φίλος. Τον θεωρούσα πατέρα μου και αυτή η λέξη θα ταίριαζε περισσότερο αλλά η Σώτια Τσώτου που έγραψε τους στοίχους του τραγουδιού, τους έγραψε αποκλειστικά για έναν φίλο αλλά αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα. Τις ίδιες αγωνίες είχε και ο εκλιπών για τον τόπο. Τον σιγόκαιγε μια ιερή  υποχρέωση  και μια βαθιά ανησυχία για την πορεία του τόπου μας και γι΄ αυτό όπου καθόταν υποστήριζε με πάθος τις προτάσεις και τις ανησυχίες του προκειμένου να έρθουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας. Ζήσαμε μαζί το ζενίθ αλλά και το ναδίρ αυτού του τόπου. Από το 2007, εποχή των παχαίων αγελάδων μέχρι το 2010 εποχή των παγετώνων, όπου άρχισε η κατρακύλα, ήμασταν σχεδόν πάντα ομιλητές στα προ ημερησίας διατάξεως θέματα. Εκεί που οι πολίτες καταθέτουν τις ανησυχίες τους και οι άρχοντες χαριεντίζονται στο διάδρομο που τότε είχε και κ…