Αναρτήσεις

Η χώρα των αυτοχείρων

Εικόνα
       Δεν μου πάει το χέρι για να γράψω ένα κείμενο εδώ και καιρό. Εξ άλλου τι να πεις σε ένα λαό που αρέσκεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα να αυτοκαταστρέφεται, να   αυτοκτονεί. Το σπουδαιότερο δε να θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία αλλά και μοναδικό. Δεν διδάσκεται τίποτα από τη ζωή και είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως από τα λάθη του. Δυστυχώς τα απανωτά λάθη, μας έφεραν σε τέτοιο αδιέξοδο που αναρωτιέται κανείς, πόσο χειρότερο θα γίνει το μέλλον μας... Συνήθως λόγω των ηλεκτρονικών συναλλαγών δεν αναγκάζομαι να στήνομαι στις ουρές για πληρωμές λογαριασμών. Πληρωμές, το εθνικό σπορ των Ελλήνων. Χρειάστηκε να πάω και στις 4 τράπεζες που έχουμε για έκδοση ¨πόθεν έσχες¨. Μια διαδικασία περίπου 5 λεπτών. Ενώ στις 3 πέρα από την ώρα αναμονής όντως εξυπηρετήθηκα σε 5 λεπτά, στην 4 η   αφού περίμενα αρκετά με ενημέρωσαν πως πρέπει να έχω κλείσει ραντεβού. - Μα στις τρεις άλλες τράπεζες το πήρα σε 5 λεπτά, χωρίς ραντεβού!   Διαμαρτυρήθηκα. - Δεν έχουμε προσωπικό ορίστε το νούμερο που μπορ

Ο Κουμπάρος!

Εικόνα
                  Έτσι ξαφνικά όπως παρουσιάστηκε στον τόπο μας στο όμορφο Λουτράκι , έτσι ξαφνικά και αιφνίδια άφησε τα εγκόσμια ο αγαπητός και πρόσχαρης Σωτήρης. Ήρθε στον τόπο μας με το δεύτερο εσωτερικό μεταναστευτικό κύμα. Είχε προηγηθεί αυτό των Αργείων. Ακολούθησαν οι Ηπειρώτες. Ήρθε λοιπόν νέος από τα μέρη της Ηπείρου και καταπιάστηκε με την εστίαση. Ήταν από τα πρώτα μαγαζιά που σερβίριζαν το απλό σουβλάκι, καλαμάκι αλλά και πίτα με γύρο. Το πρώτο μάλιστα ήταν του μπάρμπα Σταύρου Σέγκα στην Περιάνδρου 2 στην παλιά οικοδομή του Πλουμιστού. Μετά τα δύο αδέρφια ο Σωτήρης και ο Ηλίας νοίκιασαν  ένα από τα καταστήματα του Δήμου, εκεί που σήμερα είναι το ΚΕΠ. Αργότερα δεν χώρισαν και ο Ηλίας άνοιξε 3 γωνίες μακρύτερα δικό του σουβλατζίδικο. Ο Σωτήρης συνέδεσε τη παρουσία του με το αρχικό μαγαζί. Πρόσχαρος τύπος πάντα με το χαμόγελο και με μια εσωτερική προθυμία να εξυπηρετήσει και τον πιο δύστροπο πελάτη. Αν και στενόχωρο το μαγαζί είχε εφεύρει τα στητά τραπέζια και τα παγκάκι

Ποσειδώνας – Λεωνίδας Αγίων Αναργύρων 26-24

Εικόνα
   Για την δεύτερη αγωνιστική Χάντμπολ της Α2 σήμερα ο Ποσειδώνας Λουτρακίου αντιμετώπισε την ομάδα Λεωνίδας Αγίων Αναργύρων. Ήταν ένα παιγνίδι χωρίς φιλάθλους αν και αυτό έχει λίγη σημασία μιας και η ομάδα είναι μαθημένη να παίζει σχεδόν μόνη της και προ κορώνα ιού εποχή. Μετρημένοι στα δάχτυλα οι πιστοί φίλοι της ομάδας που χαίρονται να την βλέπουν να αγωνίζεται ανεξαρτήτου αποτελέσματος. Οι δυο ομάδες στην πρεμιέρα ξεκίνησαν με παιγνίδια εκτός έδρας και γνώρισαν και οι δυο την ήττα. Το παιγνίδι αν και φάνηκε στην αρχή πως θα ήταν ένα ευχάριστο απόγευμα για τον Ποσειδώνα στο δεύτερο μέρος ήρθαν τα πάνω κάτω. Θαρρείς πως μπήκε άλλη ομάδα στον αγωνιστικό χώρο   και κατάφερε όχι να ισοφαρίσει το σκορ από 13-9 στο ημίχρονο αλλά να περάσει και μπροστά στο σκορ. Με δυνατή άμυνα 6-0 δεν άφηνε περιθώρια στην ομάδα του Ποσειδώνα να σκοράρει. Κατάφερε να κρατήσει χωρίς γκολ τον Ποσειδώνα για 8,30 λεπτά από την έναρξη του δεύτερου ημίχρονου. Μετά το 20 ο   γκολ σχεδόν σε κάθε επίθεση ομάδα

Δεν πάμε καλά

Εικόνα
         Μπορεί να έλαχε στην γενιά μου να γευτεί τον επίγειο παράδεισο αλλά και την κόλαση μαζί. Έζησε την περίοδο των παχέων αγελάδων που τα υλικά αγαθά ήταν τόσο εύκολο να αποκτηθούν που πιθανόν να μας ζήλευαν και οι παροικούντες τον Παράδεισο. ¨Κατάφερε¨ όμως να ζήσει ως ένα βαθμό και την κόλαση, μιας και δεν είμαστε σίγουροι για το μέγεθος αλλά μόνο την διάρκειά της, [ατέλειωτη]   και που θα φτάσουμε, αφού κάθε μέρα ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις και διαπιστώνουμε πως και στην κόλαση υπάρχουν βαθμίδες. Πληρώνουμε το τίμημα της πλαστής ευδαιμονίας, που μοιραία κάποια στιγμή θα ερχόταν ο λογαριασμός να πληρώσουμε.       Κατρακυλάμε καθημερινά και σε πιο κολασμένες καταστάσεις. Η φτωχοποίηση γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα.  Γκρεμίστηκαν αρχές, καταπατήθηκαν   θεμελιώδεις   κατακτήσεις, που κερδήθηκαν με κόπο, αγώνες, αίμα αλλά και ζωές, στο βωμό της Ελευθερίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά και του αλτρουισμού. Λέω ¨καταφέραμε¨ γιατί όντως θέλει πολύ ανα

Η Παιδεία στο απόσπασμα

Εικόνα
    Παιδεία-ευθύνη! Κάρβουνο που καίει. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ασχοληθεί σοβαρά και υπεύθυνα με τα προβλήματα της Παιδείας. Κανείς δεν έχει τα κότσια να σφίξει στα χέρια του τα αναμμένα κάρβουνα να τα κάνει πύρα και ζεστασιά προς όφελος αυτού του ταλαίπωρου και δοκιμασμένου πολλάκις λαού. Όλοι οι διατελέσαντες κεφαλές αυτού του υπουργείου αποδείχθηκαν ασήμαντοι και κακώς υπήρξαν. Έπρεπε να είχαν συγχωνευθεί με το υπουργείο Τουρισμού. Τουρίστες οι μεν τουρίστες και οι δε… Ζήσαμε την περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου, που με το σύνθημα ¨Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία¨, κατάφερε να έρθει [αυτή] στην Εξουσία και τις επερχόμενες γενιές να τις βρίσκουμε   στα κάγκελα, ζητώντας ακριβώς ότι ζητούσαν και αυτοί τότε. Καλύτερες   μέρες στην Παιδεία. Πιστέψαμε   ότι είναι οι πλέον κατάλληλοι γι΄ αυτή την πολυπόθητη αλλαγή αφού πάλεψαν ηρωικά και δικαιώθηκαν   για τα δίκαια του αγώνα τους. Δυστυχώς όπως προείπα τα κάρβουνα-ευθύνες δεν τις ανέλαβε ΟΥΔΕΙΣ. Θυμάμαι λίγο πιο πάνω από τη Νομική

Τιτανικός

Εικόνα
   Αν μου έλεγαν να αποκαλέσω με μια λέξη ή μια ζωγραφιά την Πατρίδα μου θα την αποκαλούσα ¨Τιτανικό¨ ή θα ζωγράφιζα το μισό βουλιαγμένο Τιτανικό. Ίσως να είμαι υπερβολικός, απαισιόδοξος ή ότι άλλο θέλετε πείτε αλλά δυστυχώς αυτή είναι η άποψή μου. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αντιλήψεις, σκέψεις ακόμα και τύψεις για τον συνάνθρωπό μας που με δυσκολία τα βγάζει πέρα. Μπορούσα σ΄ αυτή τη φάση των δύσκολων καιρών να σιωπήσω, γιατί όντως δεν έχω [ευτυχώς] πλέον την δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι μου που έχει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Που πρέπει να σπουδάσει παιδιά, να πληρώσει ενοίκια και χίλια δυο άλλα μηνιαία οικογενειακά έξοδα. Κουτσά στραβά τα ξεπέρασα αλλά αυτό δεν με έκανε να πάψω να είμαι και να αισθάνομαι ¨άνθρωπος¨. Να συμπονώ το δράμα κάθε οικογενειάρχη, κάθε μεροκαματιάρη [αν έχει δουλειά] και κάθε ανήμπορου να θρέψει την οικογένειά του. Σε μια χώρα, σε μια κοινωνία, αυτά τα προβλήματα έπρεπε να ήταν κύριο μέλημα των κρατούντων. Αντίθετα η πλειοψηφία του λαού μας έχει αφεθ

Φιμωμένοι άγγελοι

Εικόνα
                                   Μετά την επιτυχημένη καθολική επιβολή της μάσκας στον ελληνικό λαό ήρθε και η σειρά των μικρών αγγέλων να υποστούν το βάσανο της φίμωσης. Τυχαία είδα μια γιαγιά από Περαχώρα να κρατά τα δυο εγγονάκια της από τα χεράκια τους και να ανηφορίζει από το νηπιαγωγείο που βρίσκεται δίπλα από τη δημοτική βιβλιοθήκη. Στα χεράκια τους κρατούσαν από μια μάσκα. Έμεινα άναυδος, δεν μπόρεσα να καταλάβω πως αυτό τ ο νέο ζευγάρι, που έχει αυτά τα δυο αγγελούδια τα στέλνει στο νηπιαγωγείο  και τα επιβάλλουν να φορούν μάσκα τέσσερις περίπου ώρες. Σε ένα νηπιαγωγείο που ασφαλώς μαθαίνει το παιδί πολύ λιγότερα από ότι θα μάθαινε από  ένα γονέα, ένα παππού-γιαγιά που αποφασίσει να ασχοληθεί με το παιδί αυτές τις ώρες που το στέλνει στο νήπιο. Τουλάχιστον τώρα με την επιδημία [όπως αρέσκονται να επικαλούνται] ας τα προστατέψουν και να τα κρατήσουν στο σπίτι. Πέρα από την  κοινωνικοποίηση δεν βλέπω κάτι σπουδαίο να προσφέρουν στα νήπια. Το λέω αυτό γιατί εδώ ένα ολόκληρο σ